Üç Kardeş

Bir zamanlar üç oğlu olan ve dünyada yaşadığı evden başka hiçbir şeyi olmayan bir adam vardı. Oğullarının her biri babalarının ölümünden sonra evi istiyordu; fakat baba hepsini eşit derecede seviyordu ve ne yapacağını bilemiyordu; evi satmak istemiyordu, çünkü ev atalarına aitti, yoksa parayı aralarında paylaştırabilirdi. Sonunda aklına bir plan geldi ve oğullarına şöyle dedi: “Dünyaya gidin ve her biriniz bir meslek öğrenmeye çalışın, hepiniz geri döndüğünüzde, en iyi başyapıtı yapan ev sahibi olacak.”

Oğullar bu durumdan oldukça memnundular ve en büyükleri demirci, ikincisi berber, üçüncüsü ise eskrim ustası olmaya karar verdiler. Hepsinin eve döneceği bir zaman belirlediler ve sonra her biri kendi yoluna gitti.

Tesadüfen hepsi de kendilerine mesleklerini iyi öğreten yetenekli ustalar buldu. Demirci, Kralın atlarına nal takmak zorundaydı ve kendi kendine, "Ev kesinlikle benim," diye düşündü. Berber ise sadece soyluları tıraş ediyordu ve o da evi çoktan kendi malı olarak görmeye başlamıştı.

Eskrim ustası birçok darbe aldı, ama sadece dudağını ısırdı ve hiçbir şeyin onu üzmesine izin vermedi; çünkü kendi kendine, "Eğer bir darbeden korkarsan, asla evi kazanamazsın" dedi.

Belirlenen zaman geçince üç kardeş babalarının yanına eve döndüler; fakat yeteneklerini sergilemek için en iyi fırsatı nasıl bulacaklarını bilemediler, bu yüzden oturup kendi aralarında istişare ettiler. Tam böyle otururlarken, birdenbire tarlanın karşısından bir tavşan koşarak geldi. "Aha, tam zamanında!" dedi berber. Hemen leğenini ve sabununu aldı ve tavşan gelene kadar köpürtmeye başladı; sonra tavşan son hızla koşarken onu sabunlayıp bıyıklarını tıraş etti ve ne derisini kesti ne de vücudundaki bir kılı bile incitti.

“Aferin!” dedi yaşlı adam. “Kardeşlerin olağanüstü çaba göstermek zorunda kalacaklar, yoksa ev sizin olacak.”

Kısa süre sonra, arabasıyla son hızla gelen bir soylu yaklaştı. Demirci, "Şimdi neler yapabileceğimi göreceksiniz, baba," dedi; hemen arabanın peşinden koştu, atlardan birinin dört ayağındaki nalları çıkardı ve onu durdurmadan dört yeni nal taktı.

Babası, "Sen iyi bir çocuksun ve kardeşin kadar zekisin," dedi; "Evi kime vereceğime karar veremiyorum."

Sonra üçüncü oğul, “Baba, istersen sıra bana gelsin,” dedi; ve yağmur yağmaya başlayınca kılıcını çekti ve başının üzerinde ileri geri öylesine hızlı bir şekilde salladı ki, üzerine bir damla bile düşmedi. Yağmur gittikçe şiddetlendi, sonunda sağanak halinde yağmaya başladı; ama o sadece kılıcını gittikçe daha hızlı salladı ve sanki bir evde oturuyormuş gibi kuru kaldı.

Babası bunu görünce hayrete düştü ve "Bu bir başyapıt, ev senin!" dedi.

Kardeşleri, önceden kararlaştırıldığı gibi, bundan memnun kaldılar; ve birbirlerini çok sevdikleri için, üçü de aynı evde kaldılar, mesleklerini sürdürdüler ve bu mesleklerde çok iyi öğrendikleri ve çok becerikli oldukları için çok para kazandılar. Böylece yaşlanana kadar birlikte mutlu bir şekilde yaşadılar; ve sonunda, içlerinden biri hastalanıp öldüğünde, diğer ikisi o kadar çok üzüldüler ki onlar da hastalandılar ve kısa süre sonra öldüler. Ve çok becerikli oldukları ve birbirlerini çok sevdikleri için, hepsi aynı mezara konuldu.