De drie broers

Er was eens een man die drie zonen had, en verder niets anders in de wereld dan het huis waarin hij woonde. Nu wilde elk van de zonen het huis na de dood van hun vader hebben; maar de vader hield evenveel van hen allemaal en wist niet wat hij moest doen. Hij wilde het huis niet verkopen, omdat het van zijn voorouders was geweest, anders had hij het geld onder hen kunnen verdelen. Uiteindelijk kreeg hij een plan en zei tegen zijn zonen: "Ga de wereld in en probeer elk van jullie een vak te leren, en wanneer jullie allemaal terugkomen, zal degene die het mooiste meesterwerk maakt het huis krijgen."

De zonen waren hier zeer tevreden mee, en de oudste besloot smid te worden, de tweede kapper en de derde schermmeester. Ze spraken een tijd af waarop ze allemaal weer thuis zouden komen, en vervolgens ging ieder zijn eigen weg.

Het toeval wilde dat ze allemaal bekwame meesters vonden die hen hun vak goed bijbrachten. De smid moest de paarden van de koning beslaan en dacht bij zichzelf: "Dit huis is zonder twijfel van mij." De barbier schoor alleen belangrijke mensen en ook hij beschouwde het huis al als zijn eigendom.

De schermmeester kreeg heel wat klappen te verduren, maar hij beet slechts op zijn lip en liet zich door niets van de wijs brengen; "want," zei hij tegen zichzelf, "als je bang bent voor een klap, zul je het huis nooit winnen."

Toen de afgesproken tijd voorbij was, keerden de drie broers terug naar hun vader. Ze wisten echter niet hoe ze het beste hun vaardigheden konden tonen, dus gingen ze zitten en overlegden. Terwijl ze zo zaten, kwam er plotseling een haas over het veld rennen. "Aha, precies op tijd!" riep de barbier. Hij pakte zijn waskom en zeep en zeepte de haas in tot hij dichterbij kwam. Vervolgens zeepte hij de haren van de haas af terwijl deze op volle snelheid rende, zonder ook maar een snee in zijn huid te maken of een haar te beschadigen.

'Goed gedaan!' zei de oude man. 'Je broers zullen zich enorm moeten inspannen, anders is het huis van jou.'

Kort daarna kwam een ​​edelman in zijn koets aanstormen, in volle vaart. 'Nu zult u zien wat ik kan, vader,' zei de smid; dus rende hij achter de koets aan, haalde alle vier de hoefijzers van een van de paarden af ​​terwijl deze galoppeerde, en zette er vier nieuwe hoefijzers onder zonder het paard te laten stoppen.

'Je bent een prima kerel, en net zo slim als je broer,' zei zijn vader; 'ik weet niet aan wie ik het huis moet geven.'

Toen zei de derde zoon: 'Vader, laat mij ook eens aan de beurt komen, als u wilt.' En, terwijl het begon te regenen, trok hij zijn zwaard en zwaaide het zo snel heen en weer boven zijn hoofd dat er geen druppel op hem viel. Het regende steeds harder en harder, tot het uiteindelijk met bakken uit de hemel kwam; maar hij zwaaide zijn zwaard alleen maar sneller en sneller en bleef zo ​​droog alsof hij in een huis zat.

Toen zijn vader dit zag, was hij verbluft en zei: "Dit is het meesterwerk, het huis is van jou!"

Zijn broers waren hiermee tevreden, zoals van tevoren was afgesproken; en omdat ze veel van elkaar hielden, bleven ze alle drie samen in huis wonen, oefenden hun vak uit en, omdat ze dat zo goed beheersten en zo slim waren, verdienden ze veel geld. Zo leefden ze gelukkig samen tot ze oud werden; en toen een van hen uiteindelijk ziek werd en stierf, waren de andere twee zo bedroefd dat ze ook ziek werden en kort daarna stierven. En omdat ze zo slim waren geweest en zoveel van elkaar hielden, werden ze alle drie in hetzelfde graf begraven.