สามพี่น้อง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งมีลูกชายสามคน และไม่มีสิ่งอื่นใดในโลกนอกจากบ้านที่เขาอาศัยอยู่ ลูกชายแต่ละคนต่างปรารถนาจะได้บ้านหลังนี้หลังจากบิดาเสียชีวิต แต่บิดารักลูกทั้งสามคนเท่ากัน และไม่รู้จะทำอย่างไร เขาไม่อยากขายบ้าน เพราะบ้านหลังนี้เป็นของบรรพบุรุษของเขา มิฉะนั้นเขาคงแบ่งเงินให้แก่ลูกๆ ได้ ในที่สุดเขาก็คิดแผนออก และพูดกับลูกชายว่า “จงออกไปในโลกกว้าง และให้แต่ละคนลองเรียนรู้ทักษะอาชีพ เมื่อพวกเจ้ากลับมาแล้ว ใครที่ทำงานได้ดีที่สุดจะได้บ้านหลังนี้ไป”

ลูกชายทั้งสามพอใจกับสิ่งนี้มาก ลูกชายคนโตตั้งใจจะเป็นช่างตีเหล็ก คนที่สองเป็นช่างตัดผม และคนที่สามเป็นครูสอนฟันดาบ พวกเขานัดเวลาที่จะกลับบ้านด้วยกัน แล้วก็แยกย้ายกันไปตามทางของตน

เป็นเรื่องบังเอิญที่พวกเขาทั้งหมดได้พบกับอาจารย์ผู้ชำนาญที่สอนงานให้พวกเขาอย่างดี ช่างตีเหล็กต้องตีเกือกม้าให้พระราชา และเขาก็คิดในใจว่า “บ้านหลังนี้เป็นของฉันอย่างแน่นอน” ส่วนช่างตัดผมก็โกนหนวดให้แต่คนชั้นสูง และเขาก็มองว่าบ้านหลังนี้เป็นของตนเองเช่นกัน

อาจารย์สอนฟันดาบโดนโจมตีหลายครั้ง แต่เขาก็กัดริมฝีปากและไม่ยอมให้สิ่งใดมารบกวนจิตใจ “เพราะ” เขากล่าวกับตัวเอง “ถ้าเจ้ากลัวการโจมตี เจ้าจะไม่มีวันชนะใจคนในบ้านได้”

เมื่อถึงเวลาที่นัดหมายไว้ พี่น้องทั้งสามก็กลับบ้านไปหาพ่อ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะหาโอกาสที่ดีที่สุดในการแสดงฝีมือได้อย่างไร จึงนั่งลงปรึกษาหารือกัน ขณะที่พวกเขานั่งอยู่นั้น ทันใดนั้นเอง กระต่ายป่าตัวหนึ่งก็วิ่งข้ามทุ่งมา “อ่าฮ่า มาได้ทันเวลาพอดี!” ช่างตัดผมกล่าว เขาจึงหยิบอ่างและสบู่ แล้วเริ่มถูสบู่จนกระทั่งกระต่ายวิ่งเข้ามา จากนั้นเขาก็ถูสบู่และโกนหนวดกระต่ายขณะที่มันวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด โดยไม่ทำให้ผิวหนังหรือขนของกระต่ายบาดเจ็บแม้แต่เส้นเดียว

“ทำได้ดีมาก!” ชายชรากล่าว “พี่น้องของเจ้าจะต้องทุ่มเทอย่างหนัก มิเช่นนั้นบ้านหลังนี้จะเป็นของเจ้า”

ไม่นานนัก ขุนนางท่านหนึ่งก็ขับรถม้ามาด้วยความเร็วสูง “ตอนนี้ท่านจะได้เห็นแล้วว่าข้าทำอะไรได้บ้าง ท่านพ่อ” ช่างตีเหล็กกล่าว แล้วเขาก็วิ่งตามรถม้าไป ถอดเกือกม้าทั้งสี่ข้างของม้าตัวหนึ่งขณะที่มันกำลังวิ่งควบ และใส่เกือกม้าใหม่สี่ข้างให้มันโดยไม่หยุดม้าเลย

“เจ้าเป็นคนดี และฉลาดเฉลียวไม่แพ้พี่ชาย” พ่อของเขากล่าว “ข้าไม่รู้ว่าจะยกบ้านให้ใครดี”

แล้วบุตรชายคนที่สามก็กล่าวว่า “พ่อครับ ขอผมเล่นบ้างได้ไหมครับ” และเมื่อฝนเริ่มตก เขาก็ชักดาบออกมา แล้วฟาดฟันไปมาเหนือศีรษะอย่างรวดเร็ว จนไม่มีแม้แต่หยดน้ำตกลงมาใส่ตัว ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เทลงมาอย่างหนัก แต่เขาก็ยิ่งฟาดฟันดาบเร็วขึ้นเรื่อยๆ และยังคงแห้งสนิทราวกับว่าเขานั่งอยู่ในบ้าน

เมื่อบิดาของเขาเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกประหลาดใจและกล่าวว่า “นี่คือผลงานชิ้นเอก บ้านหลังนี้เป็นของคุณ!”

พี่น้องของเขารู้สึกพอใจกับเรื่องนี้ตามที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้า และเนื่องจากพวกเขารักกันมาก พวกเขาทั้งสามจึงอยู่ด้วยกันในบ้านหลังเดียวกัน ประกอบอาชีพของตน และเนื่องจากพวกเขาเรียนรู้และเชี่ยวชาญเป็นอย่างดี พวกเขาจึงหาเงินได้มากมาย พวกเขาจึงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขจนกระทั่งแก่ชรา และในที่สุด เมื่อคนหนึ่งล้มป่วยและเสียชีวิต อีกสองคนก็เสียใจอย่างมากจนล้มป่วยตามไปด้วย และเสียชีวิตในเวลาต่อมาไม่นาน และเนื่องจากพวกเขาฉลาดและรักกันมาก พวกเขาจึงถูกฝังอยู่ในหลุมศพเดียวกัน