Trzej Bracia

Był sobie człowiek, który miał trzech synów i nic innego na świecie poza domem, w którym mieszkał. Każdy z synów pragnął mieć dom po śmierci ojca; ale ojciec kochał ich wszystkich jednakowo i nie wiedział, co zrobić; nie chciał sprzedać domu, ponieważ należał on do jego przodków, inaczej mógłby podzielić między nich pieniądze. W końcu wpadł mu do głowy plan i powiedział do swoich synów: „Idźcie w świat i spróbujcie każdy z was nauczyć się jakiegoś rzemiosła, a kiedy wszyscy wrócicie, ten, który stworzy najlepsze arcydzieło, otrzyma dom”.

Synowie byli z tego zadowoleni i najstarszy postanowił zostać kowalem, drugi fryzjerem, a trzeci mistrzem fechtunku. Ustalili termin powrotu do domu, po czym każdy rozszedł się w swoją stronę.

Zdarzyło się, że wszyscy trafili na utalentowanych mistrzów, którzy dobrze nauczyli ich fachu. Kowal musiał podkuć królewskie konie i pomyślał sobie: „Dom jest mój, bez wątpienia”. Fryzjer golił tylko wielkich ludzi i on również uważał już ten dom za swój.

Mistrz szermierki otrzymał wiele ciosów, lecz tylko przygryzł wargę i nie dał się niczym zirytować; „bo” – powiedział sobie – „jeśli boisz się ciosu, nigdy nie wygrasz domu”.

Gdy minął wyznaczony czas, trzej bracia wrócili do ojca; nie wiedząc jednak, jak znaleźć najlepszą okazję, by pokazać swoje umiejętności, usiedli więc i naradzili się. Gdy tak siedzieli, nagle nadbiegł zając. „Ach, ha, w samą porę!” – powiedział fryzjer. Wziął więc miskę i mydło i namydlał się, aż zając podszedł; potem namydlił i ogolił zająca wąsy, biegnąc z całych sił, i nawet nie zaciął mu skóry ani nie uszkodził włosa na ciele.

„Dobrze!” powiedział starzec. „Twoi bracia będą musieli się bardzo postarać, inaczej dom będzie twój”.

Wkrótce potem nadjechał w powozie szlachcic, pędzący z pełną prędkością. „Teraz zobaczysz, co potrafię, ojcze” – powiedział kowal; pobiegł więc za powozem, zdjął wszystkie cztery podkowy z nóg jednego z galopujących koni i założył mu cztery nowe podkowy, nie zatrzymując go.

„Jesteś wspaniałym człowiekiem i tak mądrym jak twój brat” – powiedział jego ojciec. „Nie wiem, komu powinienem oddać dom”.

Wtedy trzeci syn rzekł: „Ojcze, pozwól mi, jeśli łaska”. A ponieważ zaczął padać deszcz, dobył miecza i wymachiwał nim w przód i w tył nad głową tak szybko, że nie spadła na niego ani kropla. Padało coraz mocniej, aż w końcu lunęło jak z cebra; on jednak wymachiwał mieczem coraz szybciej i pozostał suchy, jakby siedział w domu.

Gdy jego ojciec to zobaczył, zdumiał się i powiedział: „To arcydzieło, dom jest twój!”

Jego bracia byli zadowoleni z tego, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami; a ponieważ bardzo się kochali, wszyscy trzej pozostali razem w domu, zajmowali się swoimi rzemiosłami, a ponieważ tak dobrze się ich nauczyli i byli tak zręczni, zarabiali mnóstwo pieniędzy. Tak żyli razem szczęśliwie, aż do starości; a w końcu, gdy jeden z nich zachorował i umarł, dwaj pozostali tak bardzo się z tego powodu smucili, że również zachorowali i wkrótce potem umarli. A ponieważ byli tak zręczni i tak bardzo się kochali, wszyscy spoczęli w jednym grobie.