Sevinci ve Üzüntüyü Paylaşmak

Bir zamanlar, huysuz bir terzi vardı; karısı ise iyi, çalışkan ve dindar olmasına rağmen onu asla memnun edemezdi. Karısı ne yaparsa yapsın, adam memnun olmaz, söylenir, azarlar, döver ve hırpalardı. Yetkililer sonunda durumu duyunca, adamı çağırıp ıslah olması için hapse attılar. Bir süre ekmek ve suyla beslendikten sonra serbest bırakıldı. Ancak, karısını bir daha dövmeyeceğine, onunla huzur içinde yaşayacağına, evli insanların yapması gerektiği gibi sevinç ve üzüntüyü paylaşacağına söz vermeye zorlandı. Her şey bir süre yolunda gitti, ama sonra eski alışkanlıklarına geri döndü ve huysuz ve kavgacı oldu. Ve onu dövmeye cesaret edemediği için, saçından tutup yolardı. Kadın ondan kaçıp avluya fırladı, ama adam elinde metre ve makasla peşinden koştu, onu kovaladı ve metre ve makası, eline geçen her şeyi ona fırlattı. Vurduğunda güldü, ıskaladığında ise öfkelenip küfretti. Bu durum o kadar uzun sürdü ki komşular kadının yardımına koştu. Terzi tekrar mahkemeye çağrıldı ve verdiği sözü hatırlatıldı. "Sayın beyler," dedi, "sözümü tuttum, onu dövmedim, onunla sevinci ve üzüntüyü paylaştım."

"Bu nasıl olabilir?" diye sordu yargıç, "Sürekli olarak size karşı bu kadar ağır şikayetlerde bulunuyor?"

“Onu dövmedim, sadece çok garip göründüğü için elimle saçını taramak istedim; ancak benden kaçtı ve oldukça kızgın bir şekilde beni terk etti. Sonra peşinden koştum ve onu görevine döndürmek için, iyi niyetli bir uyarı olarak elime ne gelirse onu ona fırlattım. Onunla sevinci ve üzüntüyü de paylaştım, çünkü ona her vurduğumda ben sevinçliydim, o ise üzgündü; eğer ıskalarsam o sevinçliydi, ben ise üzgündüm.” Hakimler bu cevaptan memnun kalmadılar, ancak ona hak ettiği ödülü verdiler.