แบ่งปันความสุขและความเศร้า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีช่างตัดเสื้อคนหนึ่ง นิสัยขี้โมโห และภรรยาของเขาเป็นคนดี ขยัน และเคร่งศาสนา แต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้เลย ไม่ว่าเธอจะทำอะไร เขาก็ไม่พอใจ เอาแต่บ่น ด่าทอ และทำร้ายร่างกายเธอ เมื่อทางการทราบเรื่อง จึงเรียกตัวเขาไปคุมขังเพื่อให้เขาปรับปรุงตัว เขาถูกกักขังอยู่พักหนึ่งโดยให้กินแต่ขนมปังและน้ำ แล้วจึงปล่อยตัวออกมา แต่เขาถูกบังคับให้สัญญาว่าจะไม่ทำร้ายภรรยาอีกต่อไป และจะอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข แบ่งปันความสุขและความทุกข์ด้วยกันอย่างที่คู่สมรสควรทำ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วเขาก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม ขี้โมโหและขี้โมโห และเพราะเขาไม่กล้าทำร้ายร่างกายเธอ เขาจึงดึงผมเธออย่างแรง หญิงคนนั้นหนีรอดจากเขาไปได้ และวิ่งออกไปที่ลานบ้าน แต่เขาก็วิ่งไล่ตามเธอไปพร้อมกับไม้บรรทัดและกรรไกร ไล่ตีเธอไปทั่ว และขว้างไม้บรรทัดและกรรไกรใส่เธอ รวมถึงสิ่งของอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อเขาตีเธอ เขาก็หัวเราะ และเมื่อเขาพลาด เขาก็โกรธและสบถด่า เหตุการณ์นี้ดำเนินไปนานจนเพื่อนบ้านต้องมาช่วยเหลือภรรยา ช่างตัดเสื้อถูกเรียกตัวไปต่อหน้าผู้พิพากษาอีกครั้ง และถูกเตือนถึงคำสัญญาของเขา “ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย” เขากล่าว “ข้าพเจ้าได้รักษาสัญญา ข้าพเจ้าไม่ได้ทำร้ายเธอ แต่ได้ร่วมแบ่งปันความสุขและความทุกข์กับเธอ”

“จะเป็นไปได้อย่างไร” ผู้พิพากษากล่าว “ในเมื่อเธอยื่นเรื่องร้องเรียนร้ายแรงต่อคุณอยู่เรื่อยๆ?”

“ผมไม่ได้ทำร้ายเธอ แต่เพราะเธอมีท่าทางแปลกๆ ผมเลยอยากจะใช้มือหวีผมให้เธอ แต่เธอกลับหนีผมไปอย่างโมโห แล้วผมก็รีบวิ่งตามเธอไป และเพื่อที่จะให้เธอกลับมาทำหน้าที่ของเธอ ผมจึงขว้างปาสิ่งของต่างๆ ใส่เธอด้วยความหวังดี ผมได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอด้วย เพราะเมื่อใดก็ตามที่ผมตีเธอ ผมก็มีความสุข ส่วนเธอก็เศร้า และถ้าผมตีพลาด เธอก็จะมีความสุข ส่วนผมก็เสียใจ” เหล่าผู้พิพากษาไม่พอใจกับคำตอบนี้ แต่ก็ให้รางวัลที่เขาสมควรได้รับ