Bir Veda Konuşması

Post gazetesindeki "Bazı Ek Notlar" yazarı artık tükenme noktasına gelmiş durumda. Bu tür parlak fikirler birçok kişide görülebilir, ancak yıllarca süren, insanları sevindiren ve eğiten sürekli bir ışık nadir bir niteliktir ve bu özelliğe sahip olan kişi halk tarafından takdir edilmelidir, çünkü o gerçek Mesih'tir - evrenin büyük entelektüel efendisinin en büyük oğludur.

— Brenham Basın

Kardeşim, bizi ele vermemeliydin. Piyasaya sürmeden önce o damarı tuzlamamız gerekiyordu ve "tuz" tükendiğinde, damarın sonuna ulaştığımızda, bunu fark etmeyeceğini umuyorduk. Eğer sen bahsetmeseydin, yıllarca neşe saçıp, öğretip, prens gibi maaşlar alabilirdik, ama şimdi o küçük parlaklığımız pijamalarını giyip unutulmuşluğun soğuk çarşafları arasına çekilmek zorunda kalacak. Tükenmiş damara kamuoyunun dikkatini çektiğin için seni hiç suçlamıyoruz, çünkü parıldayan kuvars ve baştan çıkarıcı demir piritlerine aldanabilecek masum alıcıların adımlarını yönlendirmek korkunç bir sorumluluktur. Böylesine başarılı bir şekilde gizlice girip, şöhret tapınağının arka çitinden tırmanmak üzereyken, dost sandığımız birinin bizi sol bacağımızdan geriye çekmesi bizi üzüyor, ama bunun için yakınmıyoruz:

"Fışkırıp kaybetmek daha iyi olurdu."
Hiç fışkırmamış olmaktan iyidir."

Aslında ışığımızın yıllarca yanmasını amaçlamıştık ve fitilin bu kadar çabuk söndürülmesi, her ne kadar üzücü bir nezaketle yapılmış olsa da, biz de sönerken biraz sızlayıp duman çıkarıyoruz.

Gerçek Mesih geldiğinde, valizini gece kâtibine uzatıp, uzun zamandır hissedilen özlemi gidermeye hazır bir şekilde kollarını açtığında; eğer onu çarmıha germek isteyen nankör eleştirmenlerin feryatlarını duyarsa, bu birkaç satır ona, evrenin büyük entelektüel efendisi olan babasının onu koruyacağı Brenham'a kaçmayı öğretebilir.