Pożegnanie

Człowiek od „Some Postscripts” na Post osiągnął już kres swoich możliwości. Do takich wybuchów geniuszu zdolnych jest wielu, ale trwałe światło, które płonie latami, by radować i pouczać, jest rzadką cechą, a jego posiadacz powinien być doceniany przez ludzi, ponieważ jest prawdziwym Mesjaszem – najstarszym synem wielkiego intelektualnego władcy wszechświata.

— Wydawnictwo Brenham

Bracie, nie powinieneś był nas zdradzać. Musieliśmy tylko zasolić tę żyłę, zanim mogliśmy ją sprzedać, a kiedy „sól” się skończyła i żyła dobiegła końca, mieliśmy nadzieję, że tego nie zauważysz. Gdybyś o tym nie wspomniał, moglibyśmy latami radować, instruować i pobierać książęce pensje, ale teraz nasz mały przypływ geniuszu będzie musiał włożyć piżamę i schronić się w zimnych prześcieradłach zapomnienia. Nie winimy cię wcale za zwracanie uwagi opinii publicznej na wyczerpaną żyłę, bo to straszna odpowiedzialność kierować krokami niewinnych nabywców, którzy mogą dać się nabrać na lśniący kwarc i uwodzicielskie piryty żelaza. Smutno nam, że ktoś, kogo uważaliśmy za przyjaciela, szarpie nas za lewą nogę, kiedy tak skutecznie się wymknęliśmy i właśnie mieliśmy przeskoczyć przez tylne ogrodzenie świątyni sławy, ale nie żałujemy:

„Lepiej było rzucić się i przegrać
Niż nigdy nie wytrysnąć.”

Naprawdę zamierzaliśmy, aby nasze światło paliło się przez lata, a to, że knot zgasł tak szybko, choć uczyniono to z żalem i życzliwością, sprawiło, że trochę się dymiliśmy i dymiliśmy, gdy gasliśmy.

Kiedy nadejdzie prawdziwy Mesjasz i odda swoją walizkę nocnemu recepcjoniście, a kajdanki podwinie, gotowy zaspokoić długo odczuwaną potrzebę; jeśli kiedykolwiek usłyszy okrzyki niewdzięcznych krytyków, którzy chcieliby go ukrzyżować, te kilka linijek może go nauczyć, by poleciał do Brenham, gdzie jego ojciec, wielki intelektualny władca wszechświata, będzie go chronił.