นักท่องเที่ยววันอาทิตย์

มีคนคนหนึ่ง—ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่สำคัญ—เคยพูดอะไรทำนองนี้ว่า “ความโศกเศร้าของคนธรรมดานั้นมีความยิ่งใหญ่ในตัวมันเอง แต่ไม่มีภาพใดบนโลกที่น่าเศร้าไปกว่าภาพของคนไร้รสนิยมที่กำลังสนุกสนาน”

ถ้าหากใครสักคนจะเข้าใจความจริงข้อนี้ ลองไปเที่ยววันอาทิตย์ดูสิ บรรดาผู้ชายที่ไปเที่ยววันอาทิตย์นั้นจะสนุกสนานอย่างเต็มที่ ดังที่คนผิวดำพูดกันว่า “a gwine and a cornin'” (การเที่ยวเล่นสนุกสนานในวันอาทิตย์) ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดบนโลกที่จะมีความสุขอย่างล้นเหลือและครึกครื้นได้เท่านี้ ท้องฟ้าที่ไม่ส่งเสียงก้องเมื่อผู้ที่ไปเที่ยววันอาทิตย์เปิดวาล์วระบายอารมณ์นั้น ไม่มีค่าอะไรเลย หกวันแล้วที่ผู้ที่ไปเที่ยววันอาทิตย์ทำงานหนักและทำภารกิจของเขา แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะหักล้างข้อโต้แย้งของฝ่ายตรงข้ามต่อทฤษฎีของชาร์ลส์ ดาร์วินผู้ล่วงลับ เขาเข้าไปนั่งในที่นั่งว่างทั้งหมดในรถไฟกับพวกพ้อง และปล่อยให้ความร่าเริงที่น่าสาปแช่งของเขาแผ่กระจายไปทั่วผู้โดยสารคนอื่นๆ เขามีความสุขอย่างเหลือเชื่อจนอยากให้ทุกคน แม้แต่พนักงานเบรกในรถไฟขบวนหลัง รู้ เขาเป็นคนน่าคบหาอย่างร้ายกาจ ร่าเริงอย่างเป็นอันตราย และให้ความบันเทิงอย่างน่ารังเกียจ จนกระทั่งคนที่เกิดมาพร้อมสมองหรือได้มาซึ่งสมองนั้นรักเขาอย่างอาฆาตแค้น

คนที่หลงใหลในนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวในวันอาทิตย์มักจะเกิดความหึงหวงอย่างบ้าคลั่ง และเคยมีกรณีที่พวกเขาถึงกับลุกขึ้นฆ่าเขาเมื่อมีคนแปลกหน้าเข้ามาในรถ และเขายังคงพูดเรื่องตลกเดิมซ้ำๆ ต่อหน้าคนกลุ่มใหม่

โดยทั่วไปแล้วหญิงสาวที่มาเที่ยววันอาทิตย์จะไปกับเขาด้วย เธอพกเสียงหัวเราะมาด้วย และจะแทรกเข้ามาในช่วงพักของการแสดงตลกของเขา เธอไม่เคยพลาดจังหวะหัวเราะหรือปล่อยให้มันเสียทรงเลย เสียงหัวเราะของเธอเป็นธรรมชาติและเข้ากับขนาดของรถได้อย่างง่ายดาย เธอสวมหมวกของชายหนุ่มที่มาเที่ยววันอาทิตย์ และเขาก็สวมหมวกของเธอ และถ้าผู้โดยสารคนอื่นๆ รู้สึกแย่กว่าปกติ พวกเขาก็จะร้องเพลง “The Swanee River” โลกนี้มีเรื่องเศร้าและทุกข์มากพออยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเพิ่มความทุกข์ยากแบบนี้เข้าไปอีก

ชายผู้ซึ่งฝ่าฟันอุปสรรคอันหนักหน่วงที่สุดและรอดพ้นจากความทุกข์ยากแสนสาหัสมาได้ กลับต้องพ่ายแพ้ด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังต่อความสนุกสนานเฮฮาอันร้ายกาจของนักท่องเที่ยวในวันอาทิตย์ ไม่มีทางหนีพ้นอิทธิพลของเขาได้