Niedzielny Wycieczkowicz

Ktoś – nie ma znaczenia, kto to był – powiedział mniej więcej tak: „Jest coś wielkiego w smutku zwykłych ludzi, lecz nie ma na ziemi smutniejszego widoku niż widok Filistyna cieszącego się życiem”.

Gdyby człowiek zdał sobie z tego sprawę, niech wybierze się na niedzielną wycieczkę. Niedzielny wycieczkowicz bawi się, jak mawiają czarni, „jak wino i jak kukurydza”. Żadna inna istota na ziemi nie potrafi pomieścić w sobie tyle bulgoczącej i krzykliwej radości. Dzwonek, który nie zadzwoniłby, gdy niedzielny wycieczkowicz otworzyłby zawór bezpieczeństwa, nie jest wart ani centa. Sześć dni niedzielny wycieczkowicz haruje i wykonuje swoją pracę, ale robi, co w jego mocy, by obalić przeciwników teorii zmarłego Karola Darwina. Zajmuje wszystkie wolne miejsca w wagonie ze swoimi wspólnikami i pozwala, by jego przeklęta dobroć spłynęła na resztę pasażerów. Jest tak diabelnie szczęśliwy, że chce, żeby wszyscy, aż do hamulcowego w tylnym wagonie, o tym wiedzieli. Jest tak diabelnie miły, tak zgubnie wesoły i tak obrzydliwie zabawny, że ludzie, którzy urodzili się z mózgiem lub go nabyli, kochają go najbardziej mściwie.

Ludzie, którzy zakochują się w niedzielnych wycieczkowiczach, często stają się wobec nich szaleńczo zazdrośni. Wiadomo, że buntują się przeciwko nim, gdy do samochodu wsiada nieznajomy, a oni zaczynają powtarzać swoje zabawne uwagi dla dobra nowej publiczności.

Kobieta-wycieczkowicz zazwyczaj mu towarzyszy. Przynosi ze sobą swój śmiech i odgrywa scenę w pauzach jego komediowych występów. Nigdy, bez powodu, nie gubi miejsca ani nie pozwala, by jej śmiech wymknął się spod kontroli. Faluje naturalnie i łatwo dostosowuje się do rozmiarów wagonu. Ona zakłada kapelusz mężczyzny-wycieczkowicza, on zakłada jej, a jeśli pozostali pasażerowie czują się gorzej niż zwykle, śpiewają „The Swanee River”. Na świecie jest wystarczająco dużo nieszczęść i smutku, bez dodawania im tego w ten sposób.

Mężczyźni, którzy stawili czoła najgłębszym problemom i wyszli bez szwanku z najcięższych nieszczęść, ginęli z krzykiem przerażenia i rozpaczy w obliczu zgubnej wesołości niedzielnego turysty. Nie ma ucieczki przed jego skutkami.