การยั่วยุที่เพียงพอ

“เขาตีฉันก่อน”

“He gime de probumcation, judge.”

“เนบเบอร์แตะตัวนิโกรบอกเขาและตีฉันด้วยกำลังใจ”

พวกเขาเป็นชายผิวดำสองคนจากเมืองฮิวสตัน และถูกนำตัวขึ้นศาลต่อหน้าเจ้าหน้าที่ในข้อหาทะเลวิวาท

“คุณใช้เก้าอี้ตีชายคนนี้เพราะอะไร?” ผู้บันทึกถาม

“ผมกำลังเล่นกีตาร์แบบฝรั่งเศสอยู่ครับ ท่านผู้พิพากษา ในงานเต้นรำของเหล่าบุตรผู้ได้รับการปลดปล่อยแห่งพรหมจรรย์ และแซม ฮอบสันก็กำลังเล่นกีตาร์ให้พวกนิโกรเต้นรำอยู่ ไอ้คนดำนี่ที่ผมต่อย คิดว่าตัวเองเล่นกีตาร์แบบฝรั่งเศสได้เหมือนกัน แต่จริงๆ แล้วเขาเล่นไม่ได้”

“นั่นเป็นเรื่องโกหก ฉันเล่นได้—”

“อยู่นิ่งๆ” เจ้าหน้าที่บันทึกเสียงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ให้การต่อไป”

“ผมกำลังเล่นอยู่ดีๆ ก็มีไอ้แรคคูนตัวนี้เดินมาเจอสิ่งที่ผมตีเข้า มันอิจฉาที่ผมเล่นเก่งมาก แล้วก็โกรธเพราะคณะกรรมการเลือกผมให้เป็นคนคุมคอก ขณะที่ผมกำลังเล่นอยู่ ไอ้แรคคูนตัวแสบก็เดินเข้ามาใกล้ผม แล้วพูดว่า ‘ตอนนี้แตงโมกำลังสุกงอมในเร็วๆ นี้แล้ว’ ผมก็ยังเล่นต่อ มันพูดว่า ‘สมมติว่าคุณมีแตงโมสุกงอมลูกใหญ่ๆ เนื้อแดงๆ เมล็ดดำๆ’ ผมก็ยังเล่นต่อ มันพูดว่า ‘เอาแตงโมลูกนั้นมาผ่าบนหิน แล้วตักเอาส่วนหัวใจขึ้นมาเยอะๆ แล้วมองไปรอบๆ ก็ไม่มีใครมา’” ฉันยังคงเล่นต่อไป เขาพูดว่า: 'เอาหัวใจยัดเข้าไปในปาก เคี้ยวให้แน่น น้ำผลไม้ไหลลงมาตามปาก ไหลลงคางถึงคอ ความหวานไหลลงมาที่คอ' จากนั้นน้ำในปากฉันก็เต็มจนเต็มลูกพลัมฝรั่งเศส จากนั้นดนตรีก็หยุด คณะกรรมการก็มองไปรอบๆ จากนั้นฉันก็ลุกขึ้นพร้อมเก้าอี้ ทุบหัวมัน แล้วฉันก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนนี้ เพราะท่านผู้พิพากษา คุณก็รู้ว่าน้ำในทะเลทรายทรายนี่คืออะไร ตัวคุณเองนั่นแหละ"

“ออกไปจากที่นี่ทั้งคู่” เจ้าหน้าที่บันทึกกล่าว “คดีต่อไป”