Wystarczająca prowokacja

„Uderzył mnie pierwszy.”

„Daj mi pozwolenie na próbę, sędzio.”

– Nebber dotknął tego czarnucha, który mu powiedział, i uderzył mnie z większą radością.

Byli to dwaj czarnoskórzy mieszkańcy Houston, którzy stanęli przed sędzią za bójkę.

„Za co uderzyłeś tego człowieka krzesłem?” zapytał rejestrator.

„Grałem na francuskiej trąbce, sędzio, żeby zagrać w piłkę dla Sebem 'Mancipated Sons dla Lebem Virgins, a Sam Hobson grał na gitarze dla czarnuchów, żeby przy niej tańczyć. Ten szop, którego uderzyłem, myśli, że też potrafi grać na francuskiej trąbce, ale on nie.”

„To kłamstwo, mogę grać…”

„Stój spokojnie” – powiedział dyktafon surowo. „Kontynuuj swoje zeznanie”.

„Grałem, aż ten szop wyskoczy, co mi się trafi. Strasznie zazdrościł mi gry i wściekł się, że komisja ds. kwiatów wybrała mnie do pufy. Kiedy grałem, ten hałaśliwy szop podszedł tuż do mnie i powiedział: »Watermilliony dojrzewają teraz w maju«. Grałem dalej. Mówił: »Myślę, że miałeś wielkiego, dojrzałego szopa, z czerwonym mięsem i czarnymi pestkami«. Grałem dalej. Mówił: »Bierzesz go autobusem, rozwalasz na kamieniu, nabierasz całą garść serca, rozglądasz się dookoła, a nikt nie przychodzi«. Gram dalej. Mówi: „Wciskasz serce w usta, a potem chrupnij, a ten sok spływa ci po policzku, a ten sok spływa po brodzie do szyi, a słodycz spływa ci po szyi”. W ustach mam wodę, aż wypełniam nią ten francuski bębenek, muzyka milknie, a komitet się rozgląda. Potem podnoszę krzesło i rzucam się na ten gąbczasty dywan, a potem, Sędzio Mars, wiesz, co to za piasek, te miliony wodne.

„Wynoście się stąd, oboje” – powiedział dyktafon. „Następna sprawa”.