ฝ่าเท้า

เหล่าปลาต่างไม่พอใจมานานแล้ว เพราะไม่มีระเบียบวินัยในอาณาจักรของพวกมัน ไม่มีตัวไหนยอมหลีกทางให้ตัวอื่น แต่ต่างว่ายไปทางซ้ายหรือขวาตามใจชอบ หรือว่ายแทรกระหว่างพวกที่อยากอยู่ด้วยกัน หรือขวางทางกัน และตัวที่แข็งแรงกว่าก็จะใช้หางฟาดตัวที่อ่อนแอกว่า ทำให้มันหนีไป หรือไม่ก็กลืนกินมันไปโดยไม่ลังเล พวกมันจึงกล่าวว่า “ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีเหลือเกิน ถ้าเรามีกษัตริย์ที่บังคับใช้กฎหมายและความยุติธรรมในหมู่พวกเรา!” แล้วพวกมันก็ประชุมกันเพื่อเลือกผู้ปกครอง ผู้ที่สามารถแหวกว่ายในน้ำได้เร็วที่สุด และช่วยเหลือพวกที่อ่อนแอกว่าได้

พวกมันเรียงแถวเป็นแนวริมชายฝั่ง และปลาไพค์ก็ส่งสัญญาณด้วยหางของมัน ซึ่งพวกมันทั้งหมดก็เริ่มว่ายตาม ปลาไพค์พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวกับลูกศร และตามมาด้วยปลาเฮริง ปลากัด ปลาเพิร์ช ปลาคาร์พ และปลาอื่นๆ ทั้งหมด แม้แต่ปลาลิ้นหมาก็ว่ายน้ำไปกับพวกมันด้วย โดยหวังว่าจะไปถึงเส้นชัย ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องดังขึ้นว่า “ปลาเฮริงเข้าเส้นชัยเป็นอันดับแรก!”

“ใครเป็นคนแรก?” เสียงร้องอย่างโมโหของคนที่อิจฉาซึ่งถูกทิ้งไว้ข้างหลัง “ใครเป็นคนแรก?”

“ปลาเฮอริ่ง! ปลาเฮอริ่ง!” คือคำตอบ

“ปลาเฮอริ่งเปลือยเหรอ?” สัตว์ร้ายที่ริษยาร้องออกมา “ปลาเฮอริ่งเปลือยเหรอ?” ตั้งแต่นั้นมา ปากของปลาลิ้นหมาก็เบี่ยงไปข้างหนึ่งเพื่อเป็นการลงโทษ