Podeszwa

Ryby od dawna były niezadowolone, ponieważ w ich królestwie nie panował żaden porządek. Żadna z nich nie odwracała się w stronę pozostałych, lecz wszystkie płynęły w prawo lub w lewo, jak im się zachciało, albo rzucały się między te, które chciały trzymać się razem, albo wchodziły im w drogę; a silna ryba uderzała słabą ogonem, odpędzając ją albo połykając bez dalszych ceregieli. „Jakże byłoby cudownie” – mówiły – „gdybyśmy mieli króla, który by egzekwował wśród nas prawo i sprawiedliwość!”. Zebrały się więc, by wybrać władcę, tego, który najszybciej przecinałby wodę i pomagał słabszym.

Ustawili się szeregowo przy brzegu, a szczupak dał sygnał ogonem, na którym wszyscy ruszyli. Szczupak pomknął jak strzała, a wraz z nim śledzie, kiełbie, okonie, karpie i cała reszta. Nawet sola płynęła z nimi, mając nadzieję dotrzeć do miejsca zwycięstwa. Nagle rozległ się okrzyk: „Śledź pierwszy!”

„Kto pierwszy?” krzyknęła ze złością płaska, zazdrosna podeszwa, która została daleko w tyle. „Kto pierwszy?”

„Śledź! Śledź” – brzmiała odpowiedź.

„Nagi śledź?” krzyknęło zazdrosne stworzenie, „nagi śledź?” Od tamtej pory pysk soli jest pochylony na bok, jakby w geście kary.