De Sole

De vissen waren al lange tijd ontevreden omdat er geen orde heerste in hun koninkrijk. Niemand week voor de anderen uit, maar ze zwommen allemaal naar rechts of naar links, al naar gelang hun zin, of schoten tussen degenen door die bij elkaar wilden blijven of hen in de weg zaten; en een sterke vis gaf een zwakke vis een klap met zijn staart, waardoor die wegvloog, of slikte hem zonder pardon in. "Wat zou het heerlijk zijn," zeiden ze, "als we een koning hadden die wet en rechtvaardigheid onder ons handhaafde!" En ze kwamen bijeen om een ​​heerser te kiezen, degene die het snelst door het water kon splijten en de zwakkeren te hulp kon schieten.

Ze stelden zich in rijen op langs de oever, en de snoek gaf het signaal met zijn staart, waarop ze allemaal in beweging kwamen. Als een pijl schoot de snoek ervandoor, en met hem de haring, de grondel, de baars, de karper en al de rest. Zelfs de tong zwom met hen mee, in de hoop de winnende plek te bereiken. Plotseling klonk de kreet: "De haring is eerste!"

'Wie is de eerste?' schreeuwde woedend de platte, jaloerse ziel, die ver achter was gebleven, 'wie is de eerste?'

'De haring! De haring!', was het antwoord.

'De naakte haring?' riep het jaloerse dier, 'de naakte haring?' Sindsdien staat de bek van de tong als straf scheef.