สิงโต จูปิเตอร์ และช้าง

สิงโต แม้จะมีขนาดตัวใหญ่โต แข็งแรง มีฟันและเล็บแหลมคม แต่ก็ขี้ขลาดในเรื่องหนึ่ง คือ ทนเสียงไก่ขันไม่ได้ และวิ่งหนีทุกครั้งที่ได้ยิน มันบ่นอย่างขมขื่นต่อเทพเจ้าจูปิเตอร์ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น แต่จูปิเตอร์บอกว่าไม่ใช่ความผิดของตน ตนทำดีที่สุดแล้ว และเมื่อพิจารณาว่านี่เป็นข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวของสิงโต สิงโตก็ควรจะพอใจแล้ว อย่างไรก็ตาม สิงโตไม่ยอมรับคำปลอบใจ และรู้สึกอับอายในความขี้ขลาดของตนมากจนปรารถนาจะตาย ในสภาพเช่นนี้ มันได้พบกับช้างและได้พูดคุยกัน มันสังเกตเห็นว่าสัตว์ใหญ่ตัวนั้นเงี่ยหูฟังอยู่ตลอดเวลา ราวกับกำลังฟังอะไรบางอย่าง และมันจึงถามว่าทำไมถึงทำเช่นนั้น ทันใดนั้นก็มีริ้นตัวหนึ่งบินผ่านมา และช้างก็พูดว่า “เห็นแมลงตัวเล็กๆ ที่ส่งเสียงหึ่งๆ นั่นไหม ฉันกลัวเหลือเกินว่ามันจะเข้าไปในหูของฉัน ถ้ามันเข้าไปได้ ฉันตายแน่” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สิงโตก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที “เพราะว่า” มันคิดในใจ “ถ้าช้างตัวใหญ่โตยังกลัวริ้นตัวเล็กๆ ฉันก็คงไม่ต้องอายที่จะกลัวไก่ตัวผู้ซึ่งใหญ่กว่าริ้นถึงหมื่นเท่า”