De leeuw, Jupiter en de olifant

De leeuw, ondanks zijn omvang en kracht, en zijn scherpe tanden en klauwen, is in één opzicht een lafaard: hij kan het kraaien van een haan niet verdragen en rent weg zodra hij het hoort. Hij klaagde bitter bij Jupiter dat hij hem zo had gemaakt; maar Jupiter zei dat het niet zijn schuld was: hij had zijn best voor hem gedaan en, aangezien dit zijn enige tekortkoming was, moest hij tevreden zijn. De leeuw wilde zich echter niet laten troosten en schaamde zich zo voor zijn schuchterheid dat hij wenste dat hij dood kon gaan. In deze gemoedstoestand ontmoette hij de olifant en sprak met hem. Hij merkte dat het grote beest voortdurend zijn oren spitste, alsof hij naar iets luisterde, en vroeg hem waarom hij dat deed. Juist op dat moment kwam er een mug voorbij zoemen, en de olifant zei: "Zie je dat ellendige kleine zoemende insect? Ik ben doodsbang dat het in mijn oor terechtkomt: als het er eenmaal in komt, ben ik er geweest." De leeuw werd meteen opgewekt toen hij dit hoorde: "Want," zei hij bij zichzelf, "als de olifant, hoe groot hij ook is, bang is voor een mug, hoef ik me niet zozeer te schamen dat ik bang ben voor een haan, die tienduizend keer groter is dan een mug."