Lew, Jowisz i Słoń

Lew, pomimo swej wielkości i siły, ostrych zębów i pazurów, jest tchórzem w jednym: nie znosi piania koguta i ucieka, ilekroć je usłyszy. Gorzko żalił się Jowiszowi za to, że go tak zmusił; ale Jowisz odparł, że to nie jego wina: zrobił dla niego wszystko, co mógł, i biorąc pod uwagę, że to jego jedyna wada, powinien być zadowolony. Lew jednak nie dawał się pocieszyć i tak bardzo wstydził się swojej nieśmiałości, że pragnął śmierci. W tym stanie ducha spotkał Słonia i z nim porozmawiał. Zauważył, że wielkie zwierzę cały czas nastawia uszy, jakby czegoś nasłuchiwało, i zapytał go, dlaczego to robi. Właśnie wtedy przeleciał obok niego komar, brzęcząc, a Słoń powiedział: „Widzisz tego nieszczęsnego małego, bzyczącego owada? Strasznie się boję, żeby mi nie wlazł do ucha: jeśli raz wleci, to już po mnie”. Duch Lwa natychmiast się poprawił, gdy to usłyszał: „Bo” – powiedział sobie – „jeśli Słoń, choć ogromny, boi się komara, to ja nie muszę się tak bardzo wstydzić tego, że boję się koguta, który jest dziesięć tysięcy razy większy od komara”.