เรื่องราวแปลกประหลาด

ในเขตทางเหนือของเมืองออสติน ครั้งหนึ่งเคยมีครอบครัวที่ซื่อสัตย์ครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ ชื่อว่าครอบครัวสมอเธอร์ส ครอบครัวนี้ประกอบด้วย จอห์น สมอเธอร์ส ภรรยาของเขา ตัวเขาเอง ลูกสาวตัวน้อยวัยห้าขวบ และพ่อแม่ของเธอ รวมแล้วมีทั้งหมดหกคน เมื่อเทียบกับประชากรทั้งหมดของเมืองหากนับตามรายงานพิเศษ แต่ในความเป็นจริงแล้วมีเพียงสามคนเท่านั้น

คืนหนึ่งหลังอาหารเย็น เด็กหญิงตัวน้อยเกิดปวดท้องอย่างรุนแรง จอห์น สมอเธอร์สจึงรีบไปซื้อยาที่ตัวเมือง

เขาไม่กลับมาอีกเลย

เด็กหญิงคนนั้นหายป่วยและเติบโตเป็นหญิงสาวในที่สุด

แม่เสียใจอย่างมากกับการหายตัวไปของสามี และใช้เวลาเกือบสามเดือนกว่าจะแต่งงานใหม่และย้ายไปอยู่ที่ซานอันโตนิโอ

เด็กหญิงคนนั้นก็แต่งงานในเวลาต่อมา และหลังจากนั้นไม่กี่ปี เธอก็มีลูกสาวตัวเล็กๆ อายุห้าขวบ

เธอยังคงอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดิมที่พวกเขาเคยอยู่เมื่อพ่อของเธอจากไปและไม่เคยกลับมาอีกเลย

คืนหนึ่งด้วยความบังเอิญอย่างเหลือเชื่อ ลูกสาวตัวน้อยของเธอเกิดอาการปวดท้องอย่างรุนแรงในวันครบรอบการหายตัวไปของจอห์น สมอเธอร์ส ซึ่งถ้าหากเขายังมีชีวิตอยู่และมีงานทำที่มั่นคง เขาคงจะเป็นปู่ของเธอในตอนนี้

“ฉันจะไปในเมืองเพื่อซื้อยาให้เธอ” จอห์น สมิธ กล่าว (เพราะเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสามีของเธอ)

“ไม่นะ ไม่เลย จอห์นที่รัก” ภรรยาของเขาร้อง “คุณเองก็อาจหายไปตลอดกาล แล้วลืมที่จะกลับมาก็ได้”

ดังนั้นจอห์น สมิธจึงไม่ได้ไป และทั้งสองจึงนั่งอยู่ด้วยกันข้างเตียงของแพนซี่ตัวน้อย (เพราะนั่นคือชื่อของแพนซี่)

หลังจากนั้นไม่นาน อาการของแพนซี่ก็ดูเหมือนจะแย่ลง และจอห์น สมิธพยายามจะไปซื้อยาอีกครั้ง แต่ภรรยาของเขาไม่อนุญาต

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก และชายชราหลังค่อม ผมขาวโพลนยาว ก็เดินเข้ามาในห้อง

“สวัสดี นี่คุณปู่ค่ะ” แพนซี่กล่าว เธอจำเขาได้ก่อนคนอื่นๆ

ชายชราหยิบขวดยาจากกระเป๋าและป้อนยาให้แพนซี่หนึ่งช้อน

เธอหายดีทันที

จอห์น สมอเธอร์ส กล่าวว่า "ผมมาช้าไปหน่อย เพราะผมรอรถรางอยู่"