ความสนใจด้านกีฬา

เป็นภาพที่วุ่นวายในส่วนด้านหลังของโรงงานอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในฮิวสตัน คนงานจำนวนมากกำลังยกวัตถุหนักบางอย่างขึ้นโดยใช้รอกและเชือก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เชือกเส้นหนึ่งเกิดขาดเป็นสองท่อนเนื่องจากแรงเสียดทาน และเครนก็ล้มลง ทุกคนต่างรีบหนีเอาตัวรอด เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นฟุ้งกระจาย และชายคนหนึ่งนอนเสียชีวิตอยู่ใต้ซากไม้ขนาดใหญ่

คนอื่นๆ เข้ามาล้อมรอบและช่วยกันอย่างสุดกำลังดึงคานไม้ที่พาดอยู่บนร่างที่บิดเบี้ยวของเขาออกไป เสียงพึมพำด้วยความสงสารดังแผ่วเบาจากอกที่หยาบกร้านแต่ใจดี และคำถามก็วนเวียนอยู่ในกลุ่มว่า “ใครจะเป็นคนบอกเธอ?”

ในกระท่อมเล็กๆ ที่สะอาดเรียบร้อยใกล้ทางรถไฟ หญิงสาวผมสีน้ำตาล ดวงตาสดใส กำลังร้องเพลงขณะทำงาน โดยไม่รู้เลยว่าความตายได้พรากสามีของเธอไปในพริบตาเดียว

เธอร้องเพลงอย่างมีความสุขขณะทำงาน ในขณะที่มือที่เธอเลือกไว้ปกป้องและปลอบโยนเธอมาตลอดชีวิตกลับนิ่งสนิทและกำลังแปรเปลี่ยนไปสู่ความเย็นชาของหลุมศพ!

ชายหยาบกระด้างเหล่านี้ตัวหดเหมือนเด็กเมื่อต้องบอกข่าวนี้แก่เธอ พวกเขากลัวที่จะบอกข่าวที่จะเปลี่ยนรอยยิ้มของเธอให้กลายเป็นความเศร้าโศกและการคร่ำครวญอย่างน่าสยดสยอง

“ไปเถอะ ไมค์” พวกเขาสามหรือสี่คนพูดพร้อมกัน “อาการของแกแย่กว่าพวกเราทุกคนเสียอีก และแกจะไปบอกข่าวร้ายให้เธอรู้ได้ง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไปเถอะ แล้วไปคุยกับสาวน้อยของทิมเบาๆ หน่อยนะ ระหว่างที่เราพยายามจัดการศพให้เรียบร้อย”

ไมค์เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี แข็งแรง และหลังจากมองดูเพื่อนร่วมรบผู้โชคร้ายเป็นครั้งสุดท้าย เขาก็เดินช้าๆ ไปตามถนนมุ่งหน้าไปยังกระท่อมที่ภรรยาสาวสวย—ซึ่งตอนนี้กลายเป็นแม่ม่ายไปแล้ว—อาศัยอยู่

เมื่อเขามาถึง เขาไม่ลังเลเลย เขามีจิตใจอ่อนโยนแต่ก็แข็งแกร่ง เขาเปิดกลอนประตูและเดินอย่างมั่นคงไปยังประตู มีบางอย่างบนใบหน้าของเขาก่อนที่เขาจะพูด ซึ่งบอกความจริงแก่เธอ

“มันคืออะไรกันแน่?” เธอถาม “การลุกไหม้เองหรือว่างู?”

“เดอร์ริคตกลงมา” ไมค์กล่าว

“งั้นฉันก็แพ้พนันแล้ว” เธอกล่าว “ฉันคิดว่ามันต้องเป็นวิสกี้แน่ๆ”

ชีวิตนั้น ท่านทั้งหลาย เต็มไปด้วยความผิดหวัง