Zainteresowanie sportowe

Na tyłach jednego z największych zakładów przemysłowych w Houston panuje ożywiona atmosfera. Kilku robotników podnosi jakiś ciężki przedmiot za pomocą bloków i wciągników. W jakiś sposób lina rozrywa się na pół przez tarcie i dźwig wiertniczy spada. Rozlega się pospieszne szarpnięcie, głośny huk, chmura kurzu i mężczyzna leży martwy pod ciężkimi belkami.

Pozostali zbierają się wokół i z herkulesowym wysiłkiem ściągają belki z jego zmasakrowanej postaci. Z szorstkich, ale życzliwych piersi rozlega się ochrypły pomruk litości, a po grupie krąży pytanie: „Kto ma jej powiedzieć?”.

W schludnym małym domku niedaleko kolei, w zasięgu ich wzroku, młoda kobieta o bystrych oczach i brązowych włosach śpiewa, nieświadoma, że ​​śmierć w mgnieniu oka zabrała jej męża.

Radośnie śpiewała przy swojej pracy, podczas gdy dłoń, którą wybrała, aby ją chronić i pocieszać przez całe życie, leży nieruchomo i szybko zwraca się ku chłodowi grobu!

Ci brutalni mężczyźni boją się jej powiedzieć jak dzieci. Boją się przekazać wieści, które zmienią jej uśmiech w straszliwy smutek i żal.

„Idź, Mike” – mówi trzech lub czterech naraz. „Masz więcej lat niż ktokolwiek z nas, cokolwiek, i zaraz jej o tym powiesz tak szybko, jak potrafisz. Idź już i delikatnie pomachaj biednej dziewczynie Tima, a my zajmiemy się opatrzeniem zwłok”.

Mike jest mężczyzną o miłej twarzy, młodym i dzielnym, który rzuciwszy ostatnie spojrzenie na swego nieszczęsnego towarzysza, powoli idzie ulicą w kierunku domku, w którym mieszka jego piękna, młoda żona, niestety, obecnie wdowa.

Kiedy dociera na miejsce, nie waha się. Jest czuły, ale silny. Podnosi zasuwę bramy i pewnym krokiem podchodzi do drzwi. Zanim się odezwie, w jego twarzy maluje się coś, co mówi jej prawdę.

„Co to było?” pyta, „samozapłon czy węże?”

„Derrick upadł” – mówi Mike.

„W takim razie przegrałam zakład” – mówi. „Byłam pewna, że ​​to będzie whisky”.

Życie, moi panowie, jest pełne rozczarowań.