Ktoś skłamał

Dwóch mężczyzn weszło wczoraj do saloonu na Main Street i uroczyście podeszło do baru. Jeden z nich był staruszkiem z siwymi bokobrodami, drugi wysokim, chudym młodzieńcem, najwyraźniej jego synem. Obaj byli ubrani jak robotnicy rolni i wydawali się nieco oszołomieni przepychem saloonu.

Barman zapytał ich, co sobie życzą.

Staruszek pochylił się nad barem i powiedział ochryple i tajemniczo: „Widzi pan, ja i Lem właśnie sprzedaliśmy partię pomidorów i zielonej kukurydzy za dziewiętnaście i pół dolara. Staruszka w domu wyliczyła, że ​​dostaniemy tylko szesnaście i ćwierć dolara za ciężarówkę, więc ja i Lem jesteśmy trzysta dwadzieścia pięć do przodu. Kiedy ludzie robią dużą aferę, prawie zawsze się upijają, a ja i Lem nigdy nie byliśmy pijani, powiedzieliśmy, upijemy się i zobaczymy, jak to będzie. To niezłe uczucie, prawda?”

„Niektórzy tak myślą” – powiedział barman. „Co podać?”

Obaj zamówili whisky i stali przy barze, dopóki nie wypili pięciu lub sześciu drinków każdy.

„Czujesz się dobrze, Lem?” zapytał starzec.

„Ani trochę”, odparł syn.

„Nie masz ochoty krzyczeć i podnosić głosu na Caina?”

"NIE."

„W ogóle nie czujesz się dobrze?”

„Nie. Czuję się jak diabeł. Czuję się chory, płonę w środku.”

„Czy ci się w głowie kręci, Lem, i boli?”

„Tak, tato, a twoje kolana się trzęsą i oczy łzawią?”

„Oczywiście, że tak ci boli brzuch i masz wrażenie, że połknęłaś dzikiego kota albo miot kociąt?”

„Tak, tato, a nie chciałbyś, żebyśmy wrócili do domu, gdzie moglibyśmy się położyć w koniczynie i pokopać?”

„Tak, synku, oto, do czego doprowadzi pójście z mamą na kompromis. Czujesz się z tym naprawdę źle?”

„Zły jest ten diabeł, tato.”

„Słuchaj, proszę pana” – powiedział starzec do barmana – „ktoś nas okłamał o frajdzie z upijania się. Wracamy do domu i nigdy więcej tego nie zrobimy. Wolałbym spuścić ślepe zataczanie się, swędzenie, skurcze i kolkę, żeby się upić. Chodź, synku, zapolujemy na merda”.