Hazardowy Jaś

Dawno, dawno temu żył człowiek, który nie robił nic innego, tylko grał w karty, i z tego powodu ludzie nigdy nie nazywali go inaczej, jak tylko Hazardzistą Jasią, a ponieważ nigdy nie przestał grać, przegrał swój dom i wszystko, co miał. Teraz, dokładnie w dniu, w którym wierzyciele mieli odebrać mu dom, przyszedł Pan i Święty Piotr i poprosili go, aby dał im schronienie na noc. Wtedy Hazardzista Jaś powiedział: „Co do mnie, możecie zostać na noc, ale nie mogę dać wam łóżka ani nic do jedzenia”. Więc Pan powiedział, że jest sprawiedliwy, aby ich przyjąć, a oni sami kupią coś do jedzenia, na co Hazardzista Jaś nie miał nic przeciwko. Wtedy Święty Piotr dał mu trzy grosze i powiedział, aby poszedł do piekarza i przyniósł trochę chleba.

Więc Hazardzista Jaś poszedł, ale gdy dotarł do domu, w którym zebrali się inni hazardziści, ci, chociaż wygrali wszystko, co miał, powitali go głośno i powiedzieli: „Jaś, wejdź!”

„Och” – powiedział – „czy chcesz wygrać i te trzy grosze?” Na to nie pozwolili mu odejść. Wszedł więc i zagrał również te trzy grosze. Tymczasem święty Piotr i Pan czekali, a ponieważ tak długo zwlekał, wyszli mu naprzeciw. Kiedy jednak nadszedł Jaś Hazardzista, udawał, że pieniądze wpadły do ​​rynsztoka i grzebał w nich bez przerwy, aby je znaleźć, ale Pan już wiedział, że przegrał je w grze. Święty Piotr ponownie dał mu trzy grosze, a teraz nie dał się wyprowadzić i przyniósł im bochenek. Pan zapytał wtedy, czy nie ma wina, a on rzekł: „Biedny panie, beczki są puste!”. Lecz Pan kazał mu zejść do piwnicy, bo najlepsze wino jeszcze tam jest. Długo nie chciał w to uwierzyć, ale w końcu powiedział: „Dobrze, zejdę, ale wiem, że tam nie ma”. Kiedy jednak odkręcił kurek, o dziwo, skończyło się najlepsze wino! Zaniósł je więc do nich i tam spędzili noc. Następnego ranka Pan nasz powiedział Hazardziście Jasiowi, że może prosić o trzy łaski. Pan spodziewał się, że poprosi o pójście do nieba; ale Hazardzista Jaś poprosił o talię kart, dzięki której mógłby wygrać wszystko, o kostki do gry, dzięki którym mógłby wygrać wszystko, i o drzewo, na którym wyrosłyby wszelkiego rodzaju owoce i z którego nikt, kto się na nie wspiął, nie mógłby zejść, dopóki On mu tego nie każe. Pan dał mu wszystko, o co prosił, i odszedł ze świętym Piotrem.

I oto Hazardzista Jaś natychmiast zabrał się do hazardu na poważnie i wkrótce zdobył połowę świata. Na to święty Piotr rzekł do Pana: „Panie, tak dalej być nie może, on wygra, a ty stracisz cały świat. Musimy posłać mu Śmierć”.

Kiedy pojawiła się Śmierć, Hazardzista Jaś właśnie usiadł przy stole do gry, a Śmierć rzekła: „Jaś, wyjdź na chwilę”.

Ale Hazardzista Jaś powiedział: „Poczekaj chwilę, aż gra się skończy, a tymczasem wejdź na tamto drzewo i zerwij trochę owoców, żebyśmy mieli co przekąsić w drodze”. Wtedy Śmierć wspięła się na nie, ale gdy chciała zejść z powrotem, nie mogła i Hazardzista Jaś zostawił go tam na siedem lat, w czasie których nikt nie umarł.

Wtedy święty Piotr powiedział do Pana: „Panie, nie może tak dalej być. Ludzie nie umierają; musimy sami odejść”. I sami poszli, a Pan nakazał Jasiowi, aby pozwolił Śmierci zstąpić.

Jaś więc natychmiast udał się do Śmierci i rzekł do niej: „Zejdź!”, a Śmierć natychmiast go porwała i uśmierciła. Odeszli razem i przenieśli się do innego świata, a wtedy Jaś Hazardzista skierował się prosto do drzwi Nieba i zapukał do nich.

„Kto tam?”

„Hazardowy Jaś”.

„Ach, nie chcemy mieć z nim nic wspólnego! Precz!” Podszedł więc do drzwi czyśćca i zapukał raz jeszcze.

„Kto tam?”

„Hazardowy Jaś”.

„Ach, dość tu płaczu i zawodzenia bez niego. Nie chcemy grać, po prostu odejdźcie.” Potem poszedł do bram piekła i tam go wpuszczono. W domu jednak nie było nikogo oprócz starego Lucyfera i nikczemnych diabłów, którzy właśnie czynili swoje złe uczynki na świecie. I ledwo Jaś tam był, usiadł, by znów grać. Lucyfer jednak nie miał nic do stracenia, tylko jego zdeformowane diabły, a Hazardzista Jaś wygrał je od niego, jak to z kartami nie mógł nie zrobić. I oto znów wyruszył ze swoimi nikczemnymi diabłami, i udali się do Hohenfuert, wyciągnęli tyczkę od chmielu, i z nią udali się do Nieba i zaczęli wbijać w nią tyczkę, a Niebo zaczęło pękać.

Więc znowu święty Piotr powiedział: „Panie, tak dalej być nie może, musimy go wpuścić, bo inaczej zrzuci nas z Nieba”. I wpuścili go. Lecz Jaś Hazardzista natychmiast zaczął grać ponownie, a powstał taki hałas i zamieszanie, że nie można było usłyszeć, co sami mówili. Dlatego święty Piotr jeszcze raz powiedział: „Panie, tak dalej być nie może, musimy go wrzucić, bo inaczej zbuntuje całe Niebo”. Więc natychmiast podeszli do niego i zrzucili go, a jego dusza roztrzaskała się na kawałki i weszła do hazardzistów, którzy żyją w tym dniu.