Blaszany bębenek

„Blaszany bębenek” przedstawia narratora, który upiera się, że w dzieciństwie postanowił przestać rosnąć. Oskar Matzerath opowiada historię swojej rodziny z perspektywy instytucji, wykorzystując bęben, swoje osobliwe moce i niezwykle selektywną pamięć, aby zorganizować sobie życie, które opiera się przeciętnemu realizmowi. Grass umieszcza ten spektakl w kontekście historii Gdańska i katastrof towarzyszących powstaniu i upadkowi nazizmu.

Oskar jest energicznym przewodnikiem i głęboko wątpliwym świadkiem. Jego drobne ciało oferuje punkt obserwacyjny, z którego dorosłe pretensje wydają się absurdalne, ale pozycja pozornego outsidera może również stać się usprawiedliwieniem. Powieść wielokrotnie podważa granicę między obserwowaniem zła a uczestnictwem w nim. Twierdzenia o dziecinnym dystansie nie zawsze uwalniają narratora, który jest zdolny do manipulacji i nadzwyczajnego samousprawiedliwiania się.

Styl jest gęsty, cielesny, powtarzalny i pomysłowy. Jedzenie, muzyka, seks, handel i polityczne widowiska wypełniają stronę. Grass często sprawia, że ​​groteskowa komedia wykonuje pracę, której uroczyste wyjaśnienia mogłyby uniknąć: codzienne pragnienia idą w parze z historyczną przemocą, a zwyczajne gospodarstwo domowe jest uwikłane w szerszy świat publiczny. Rezultat jest mocny, ale rzadko komfortowy. Jego fantastyczne elementy nie oferują czystej ucieczki od historii.

To najlepsza lektura dla czytelników, którzy chcą podążać za mało wiarygodnym głosem w rozległej i często niepokojącej opowieści. Książka zawiera sceny seksualne, okrucieństwo i celowo odpychające obrazy. Czytelnik oczekujący stonowanej narracji historycznej lub konsekwentnie sympatycznego bohatera prawdopodobnie uzna ją za męczącą. Pewna znajomość kontrowersyjnego otoczenia Gdańska ułatwia również zrozumienie zmian w przynależności do bohaterów.

Jego główną siłą jest presja, jaką wywiera na historie o niewinności. Relacja Oskara jest fascynująca po części dlatego, że nie można jej po prostu zaufać. Czytanie jej wymaga zwrócenia uwagi nie tylko na to, co przechowuje pamięć, ale także na sposób, w jaki człowiek próbuje zdecydować, ile odpowiedzialności ta pamięć mu narzuci.