De stenen trap naar laagwater

De stenen trap was alleen zichtbaar bij laag water. Mara was er honderd keer vanaf afgedaald om de fossielenlagen te bereiken en telde drieënveertig treden plus de gebroken trede onderaan. Vandaag, met een gewonde wandelaar op de richel eronder, telde ze er tweeënveertig. De laagst zichtbare trede stond al onder water.

De wandelaar, Tomas, was uitgegleden tijdens het fotograferen van een schelpafdruk. Zijn enkel was opgezwollen en het rotspad boven hem was ingestort door de regen van de vorige nacht. Mara had de andere bezoekers eropuit gestuurd om de reddingsdienst te bellen. Ze bleef bij Tomas en wikkelde hem in haar reservejas.

Een boot kon de richel niet bereiken door de hoge golven. Een team dat met touwen omhoog klom, zou een uur nodig hebben om de top van de klif te bereiken. In de getijdentabel had Mara de hoogte van die middag twee keer onderstreept: een springtij, opgestuwd door een aanlandige wind.

Aan de overkant van de baai liep een oude smokkelroute dwars door de landtong. De monding ervan stak boven de vloedlijn uit. Als kind was Mara erin gekropen en door haar grootvader teruggetrokken, die zei dat het uiteinde was ingestort. De route bood misschien wel beschutting, maar om er te komen moest je ongeveer zevenentwintig meter over gladde rotsen klauteren.

Tomas probeerde op te staan. Het geluid dat hij maakte, beantwoordde de vraag of hij wel kon lopen. Mara ging naast hem zitten en keek nog eens naar de trap. Bovenaan liep een afwateringskanaal de klif in, verborgen achter zeevarens. Ze had altijd gedacht dat het een natuurlijke spleet was.

Ze klom ernaartoe en scheen met haar zaklamp naar binnen. De opening werd na een paar meter breder. Gereedschapssporen bedekten de steen. Dit was het geblokkeerde einde van de oude doorgang; de instorting die haar grootvader zich herinnerde, was een hoop los puin, niet de hele tunnel.

Ze meldde de vondst aan de reddingscoördinator en wachtte op instructies. Twee lokale redders bereikten de trap eerder dan het team dat met touwen aan het werk was. Met Mara's zaklamp als markering van de opening inspecteerden ze het puin vanaf de droge kant en maakten ze een smalle doorgang vrij.

Tegen die tijd overspoelde de zee de fossiele rotswand bij elke derde golf. Ze legden Tomas op een draagdoek en tilden hem samen de trap op. Het water spatte tegen Mara's knieën toen ze langs de gebroken trede liepen. Ze telde niet meer mee.

In de doorgang rook de lucht naar vochtige stenen en oude wortels. Boven de baai kwamen ze uit in een heldere wind. Tomas keek achterom naar het water en begon zo hevig te trillen dat een reddingswerker nog een deken om hem heen wikkelde.

Die winter markeerde de kustwacht de verborgen doorgang als noodtoegangsweg. Mara nam nog steeds bezoekers mee naar de fossielen. Voordat ze afdaalden, liet ze hen de getijdentabel zien, het verwoeste bovenste pad en de opening in de klif die ze ooit voor een scheur had aangezien.