De appel

Een jongeman hield een ronde, rode, sappige appel in zijn hand.

'Eet,' zei de Geest, 'het is de appel des levens.'

'Daar wil ik niets van weten,' zei de jongeman en gooide het ver van hem af. 'Ik wil succes. Ik wil roem, rijkdom, macht en kennis.'

'Kom dan,' zei de Geest.

Samen beklommen ze steile, rotsachtige paden. De zon brandde fel, de regen viel op hen neer, de bergmist hing om hen heen en de sneeuw dwarrelde in een prachtige, maar verraderlijke zachtheid neer, waardoor het pad onzichtbaar werd tijdens hun klim. De tijd vloog voorbij en de gouden lokken van de jongeman werden wit als de sneeuw. Zijn lichaam kromde zich door de inspanning van het klimmen; zijn hand werd zwak en zijn stem trilde en klonk hoog.

De geest was niet veranderd en op zijn gezicht verscheen de ondoorgrondelijke glimlach van wijsheid.

Eindelijk stonden ze op de hoogste top. De oude man, die de Jongeling was, zei tegen de Geest: "Geef me de appel van Succes. Ik ben op de hoogte gekomen waar hij groeit en hij is van mij. Schiet op, want er is een vreemde duisternis in mijn zicht."

De Geest gaf hem een ​​appel, rond, rood en mooi om te zien.

De man beet erin en vond rotte resten en bitter stof.

'Wat is dit?' vroeg hij.

'Het was de appel des levens,' zei de Geest. 'Nu is het de appel des success.'