Jabłko

Młodzieniec trzymał w ręku okrągłe, czerwone, soczyste jabłko.

„Jedz” – powiedział Duch – „to jest jabłko życia”.

„Nie chcę tego mieć” – powiedział Młodzieniec i rzucił go daleko od siebie. „Osiągnę sukces. Będę miał sławę, majątek, władzę i wiedzę”.

„Chodź więc” – powiedział Duch.

Wędrowali razem stromymi i skalistymi ścieżkami. Słońce prażyło, deszcz padał na nich, górskie mgły otulały ich, a śnieg padał piękną i zdradliwą miękkością, przesłaniając im drogę podczas wspinaczki. Czas szybko mijał, a złote loki Młodzieńca przybierały biel śniegu. Jego postać zginała się w trudach wspinaczki; jego ręka słabła, a głos drżał i był wysoki.

Duch się nie zmienił, a na jego twarzy gościł nieprzenikniony uśmiech mądrości.

W końcu stanęli na najwyższym szczycie. Starzec, który był Młodzieńcem, powiedział do Ducha: „Daj mi jabłko Sukcesu. Dotarłem na wyżyny, gdzie ono rośnie i jest moje. Pospiesz się, bo w moim polu widzenia panuje dziwny mrok”.

Duch dał mu jabłko okrągłe, czerwone i piękne.

Mężczyzna ugryzł go i wyczuł zgniliznę i gorzki kurz.

„Co to jest?” zapytał.

„To było jabłko Życia” – powiedział Duch. „Teraz jest to jabłko Sukcesu”.