De vos en zijn neef

De wolvin bracht een jong ter wereld en nodigde de vos uit om peetvader te worden. 'Hij is immers een naaste familielid van ons,' zei ze, 'hij heeft een goed verstand en veel talent; hij kan mijn zoontje onderwijzen en hem helpen in de wereld.'

Ook de vos leek volkomen eerlijk en zei: "Edele mevrouw Roddel, ik dank u voor de eer die u mij bewijst; ik zal mij echter zo gedragen dat u daarvoor beloond wordt." Hij genoot van het feestmaal en maakte vrolijkheid; daarna zei hij: "Lieve mevrouw Roddel, het is onze plicht om voor het kind te zorgen, het moet goed eten hebben om sterk te worden. Ik ken een schaapskooi waar we een lekker hapje kunnen halen." De wolf was blij met het liedje en ging met de vos naar de boerderij. Hij wees de schaapskooi van verre aan en zei: "Je kunt daar onopgemerkt naar binnen sluipen, en ondertussen kijk ik aan de andere kant of ik een kip kan vangen." Hij ging er echter niet heen, maar ging bij de ingang van het bos zitten, strekte zijn benen en rustte uit. De wolvin sloop de stal in. Er lag een hond, die zo'n lawaai maakte dat de boeren naar buiten renden, Roddelwolf te pakken kregen en een sterk brandend mengsel, dat bedoeld was om mee te wassen, over haar heen goten. Eindelijk wist ze te ontsnappen en sleepte ze zich naar buiten. Daar lag de vos, die deed alsof hij vol klachten zat en zei: "Ach, lieve mevrouw Roddelwolf, wat heb ik het zwaar te verduren gehad! De boeren hebben me aangevallen en al mijn ledematen gebroken. Als u niet wilt dat ik hier blijf liggen en omkom, moet u me meenemen." De wolvin zelf kon maar langzaam weglopen, maar ze maakte zich zoveel zorgen om de vos dat ze hem op haar rug nam en hem langzaam, volkomen gezond en wel, naar haar huis droeg. Toen riep de vos haar toe: "Vaarwel, lieve mevrouw Roddelwolf, moge het geroosterde vlees u goed doen!", lachte haar hartelijk uit en sprong weg.