Lis i jego kuzyn

Wilczyca urodziła młodego i zaprosiła lisa, by został ojcem chrzestnym. „W końcu to nasz bliski krewny” – powiedziała – „ma bystry umysł i wielki talent; może uczyć mojego małego synka i pomóc mu w życiu”.

Lis również wydawał się całkiem uczciwy i rzekł: „Szanowna Pani Plotko, dziękuję za zaszczyt, który mi Pani czyni; jednakże będę się tak zachowywał, że zostanie Pani za to wynagrodzony”. Bawił się na uczcie i weselił; potem powiedział: „Szanowna Pani Plotko, naszym obowiązkiem jest opiekować się dzieckiem, musi mieć dobre jedzenie, żeby było silne. Znam owczarnię, z której moglibyśmy przynieść dobry kęs”. Wilczyca była zadowolona z rowy i wyszła z lisem na podwórze. Z daleka wskazał na owczarnię i powiedział: „Będziesz mogła się tam wślizgnąć niezauważona, a tymczasem rozejrzę się po drugiej stronie, żeby zobaczyć, czy uda mi się podnieść kurczaka”. On jednak tam nie poszedł, ale usiadł przy wejściu do lasu, rozprostował nogi i odpoczął. Wilczyca wpełzła do stajni. Leżał tam pies i robił taki hałas, że chłopi wybiegli, złapali Wilczą Plotkę i wylali na jej skórę mocną, palącą miksturę, przygotowaną do mycia. W końcu uciekła i wyczołgała się na zewnątrz. Tam leżał lis, który udawał, że jest pełen narzekań, i powiedział: „Ach, droga Pani Plotko, jakże mi źle poszło, chłopi napadli na mnie i połamali mi wszystkie kończyny; jeśli nie chcesz, żebym leżał tam, gdzie jestem i zginął, musisz mnie zabrać”. Sama wilczyca mogła odejść tylko powoli, ale tak bardzo martwiła się o lisa, że ​​wzięła go na grzbiet i powoli zaniosła go całkowicie zdrowego do swojego domu. Wtedy lis zawołał do niej: „Żegnaj, droga Pani Plotko, niech pieczenie, które miałaś, dobrze ci zrobi”, zaśmiał się serdecznie i odskoczył.