De dood van het kippetje

Er was eens een hennetje dat met een haantje naar de notenheuvel ging. Ze spraken af ​​dat wie van hen een nootkern zou vinden, die met de ander zou delen. Toen vond het hennetje een hele grote noot, maar ze zei er niets van, want ze wilde de kern zelf opeten. De kern was echter zo groot dat ze hem niet kon doorslikken en hij bleef in haar keel steken. Ze was bang dat ze zou stikken. Toen riep ze: "Haantje, ren zo snel als je kunt en haal water voor me, anders stik ik!"

Het haantje rende zo snel als hij kon naar de bron en zei: "Beek, geef me water! Het hennetje ligt op de notenheuvel en heeft een grote noot ingeslikt en stikt."

De bron antwoordde: "Ren eerst naar de bruid en vraag haar om je wat rode zijde te geven."

Het haantje rende naar de bruid en zei: "Bruid, jij moet me wat rode zijde geven; ik wil rode zijde aan de bron geven, de bron moet mij water geven, en ik moet het water naar het hennetje brengen dat op de notenheuvel ligt en een grote noot heeft ingeslikt en erin stikt."

De bruid antwoordde: "Ren eerst even mijn kransje, dat aan een wilg hangt." Dus rende het haantje naar de wilg, plukte het kransje van de tak en bracht het naar de bruid. De bruid gaf hem wat water om het kransje te bevochtigen. Toen bracht het haantje het water naar de hen, maar toen hij daar aankwam, was de hen inmiddels gestikt en lag daar dood en roerloos. Toen was het haantje zo bedroefd dat hij luid begon te krijsen, en alle dieren kwamen rouwen om de hen. Zes muizen bouwden een karretje om haar naar haar graf te brengen, en toen het karretje klaar was, spanden ze het in, en het haantje reed.

Onderweg kwamen ze echter de vos tegen, die zei: "Waar ga je heen, haantje?"

“Ik ga mijn kleine kip begraven.”

'Mag ik met u meerijden?'

'Ja, maar ga achter in de wagen zitten, want voorin kunnen mijn kleine paarden je niet trekken.' Toen ging de vos achterin zitten, en daarna deden de wolf, de beer, het hert, de leeuw en alle andere dieren van het bos hetzelfde. De stoet trok verder en bereikte de beek. 'Hoe komen we hier aan de overkant?' vroeg het haantje.

Er lag een strohalm bij de beek, en die zei: 'Ik zal me uitstrekken, en jullie zullen over mij heen rijden.' Maar toen de zes muizen bij de brug kwamen, gleed de strohalm weg en viel in het water, en alle zes muizen vielen erin en verdronken.

Toen kwamen ze weer in de problemen, en een kooltje kwam en zei: "Ik ben groot genoeg, ik zal me over het water uitstrekken en jullie zullen over me heen rijden." Dus ook het kooltje strekte zich uit over het water, maar raakte het helaas net aan. Het kooltje siste, doofde en stierf. Toen een steen dat zag, kreeg hij medelijden met het haantje, wilde hem helpen en strekte zich uit over het water. Toen trok het haantje zelf de kar, maar toen hij hem over de oever had getrokken en de dode hen had bereikt, en op het punt stond de anderen die erachter zaten ook over de kant te trekken, waren het er te veel. De kar schoot achteruit en ze vielen allemaal tegelijk in het water en verdronken. Toen bleef het haantje alleen achter met de dode hen. Hij groef een graf voor haar en legde haar erin. Hij maakte een heuveltje erboven, waarop hij ging zitten en klaagde tot hij ook stierf, en toen waren ze allemaal dood.