Een nieuw micro-organisme

Er is een man in Houston die een groot liefhebber is van wetenschap en een fervent onderzoeker van haar mysteries. Hij heeft thuis een klein laboratorium ingericht en besteedt een groot deel van zijn tijd aan het experimenteren met chemicaliën en het analyseren van verschillende stoffen.

De laatste tijd heeft hij veel belangstelling getoond voor diverse kiemtheorieën en heeft hij zijn werk enigszins verwaarloosd om de geschriften van Pasteur en Koch te lezen, en alles wat hij maar kon vinden over verschillende soorten bacillen.

Hij heeft een nieuw vergrootinstrument met een vergroting van 900x aangeschaft en hoopt binnenkort zijn steentje bij te dragen aan de reeks waardevolle ontdekkingen over het leven van micro-organismen.

Afgelopen dinsdagavond was er een gezellige bijeenkomst met een maaltijd in een van de kerken.

De vrouw van de man wilde dat hij meeging, maar hij weigerde, zeggend dat hij veel liever thuisbleef om in alle rust met zijn microscoop te werken, terwijl zij de kinderen ging halen.

Hij had het rapport van voormalig staatsgeoloog Dumble gelezen over diens analyse van het water in de moerassen van Houston, en hij wilde de beweringen van deze man graag zelf verifiëren door middel van een onderzoek.

Direct na het avondeten liep hij door de keuken en vond een tinnen emmer vol water op een bankje bij de brandkraan. Hij nam de emmer meteen mee naar zijn laboratorium, maakte zich vast en ging aan het werk.

Na een tijdje hoorde hij zijn vrouw en kinderen het huis verlaten op weg naar het avondeten in de kerk, die slechts een of twee straten verderop lag, en hij feliciteerde zichzelf met de fijne, rustige tijd die hij zou hebben.

Hij werkte bijna drie uur lang door en onderzocht herhaaldelijk monsters van het moeraswater uit de emmer met behulp van de krachtige microscoop.

⁂

Eindelijk sloeg hij triomfantelijk met zijn hand op zijn knie.

'Dumble heeft het mis!' riep hij uit. 'Hij zegt dat het de Hybadid cystallis is, en ik weet zeker dat hij zich vergist. De bewoners van dit water zijn schizomycetische bacteriën, maar het zijn geen macrocci van roseopersicina, en ze hebben ook geen iso-diametrische cellen.'

"Zou het kunnen dat ik een nieuwe bacterie heb ontdekt? Ligt wetenschappelijke roem binnen handbereik?"

Hij greep zijn pen en begon te schrijven. Even later kwam zijn gezin thuis en zijn vrouw kwam naar het laboratorium. Normaal gesproken liet hij haar niet binnen, maar die keer opende hij de deur en verwelkomde haar enthousiast.

'Ellen,' riep hij, 'sinds je weg bent, heb ik roem en misschien wel fortuin verworven. Ik heb een nieuwe bacterie ontdekt in het water van de moerasdelta. De wetenschap beschrijft er niets vergelijkbaars. Ik zal hem naar jou vernoemen en jouw naam zal voor eeuwig in de schijnwerpers staan. Kijk maar eens door de microscoop.'

Zijn vrouw kneep één oog dicht en keek in de cilinder.

'Grappige kleine ronde dingetjes, hè?' zei ze. 'Zijn ze schadelijk voor het systeem?'

“Zeker de dood. Als je er eentje in je spijsverteringskanaal krijgt, ben je er geweest. Ik ga vanavond een brief schrijven naar de London Lancet en de New York Academy of Sciences. Hoe zullen we ze noemen, Ellen? Even kijken – Ellenobes, of Ellenieten, of zoiets?”

'O, John, jij ellendeling!' gilde zijn vrouw toen ze de tinnen emmer op tafel zag. 'Je hebt mijn emmer met oesters uit Galveston te pakken, die ik had gekocht voor het kerkdiner! Microben, inderdaad!'