Nowy mikrob

Pewien mężczyzna z Houston jest wielkim miłośnikiem nauki i zapalonym badaczem jej tajemnic. Ma w domu małe laboratorium i spędza mnóstwo czasu na eksperymentowaniu z chemikaliami i analizowaniu różnych substancji.

Ostatnio bardzo interesował się różnymi teoriami dotyczącymi zarazków i nieco zaniedbał swoje obowiązki, czytając pisma Pasteura i Kocha oraz wszystko, co udało mu się zdobyć na temat rozmaitych rodzajów pałeczek.

Zakupił nowy przyrząd powiększający o powiększeniu 900 i ma nadzieję, że wkrótce uda mu się poszerzyć grono cennych odkryć dotyczących mikroorganizmów.

W ostatni wtorek wieczorem w jednym z kościołów odbyło się spotkanie towarzyskie połączone z kolacją.

Żona mężczyzny chciała, żeby poszedł, ale on się wymówił, mówiąc, że woli zostać w domu i spokojnie spędzić czas przy mikroskopie, podczas gdy ona pójdzie i zajmie się dziećmi.

Czytał raport byłego geologa stanowego Dumble'a na temat analizy wody w bagnach Houston i chciał zweryfikować stwierdzenia tego dżentelmena, dokonując własnych badań.

Więc zaraz po kolacji poszedł do kuchni i znalazł blaszane wiadro pełne wody stojące na ławce przy hydrancie. Zaniósł je natychmiast do laboratorium, zapiął się i zabrał do pracy.

Po pewnym czasie usłyszał, jak jego żona i dzieci wychodzą z domu, kierując się na kolację do kościoła, który znajdował się zaledwie przecznicę lub dwie dalej, i pogratulował sobie miłego, spokojnego czasu, który miał zamiar spędzić.

Pracował przez blisko trzy godziny, wielokrotnie badając pod silnym mikroskopem próbki wody z bagien wyjęte z wiadra.

⁂

Na koniec uderzył dłonią w kolano w geście triumfu.

„Dumble się myli!” – wykrzyknął. „Mówi, że to Hybadid cystallis i jestem pewien, że się myli. Mieszkańcy tej wody to bakterie schizomycetyczne, ale nie są to ani makrocyty z Roseopersicina, ani komórki izodiametryczne.

„Czy to możliwe, że odkryłem nowy zarazek? Czy naukowa sława jest w moim zasięgu?”

Chwycił pióro i zaczął pisać. Po chwili rodzina wróciła do domu, a do laboratorium weszła żona. Zazwyczaj nie wpuszczał jej do środka, ale tym razem otworzył drzwi i powitał ją z entuzjazmem.

„Ellen” – zawołał – „odkąd cię nie ma, zyskałem sławę, a może i fortunę. Odkryłem nową bakterię w wodzie bagiennej. Nauka nie opisuje niczego podobnego. Nazwę ją twoim imieniem, a twoje imię przejdzie do wiecznej sławy. Tylko spójrz przez mikroskop”.

Jego żona zamknęła jedno oko i spojrzała do cylindra.

„Dziwne, małe, okrągłe rzeczy, prawda?” powiedziała. „Czy szkodzą systemowi?”

„Jasna śmierć. Dostaniesz jednego do przewodu pokarmowego i jesteś martwy. Dziś wieczorem napiszę do londyńskiego „Lancetu” i nowojorskiej Akademii Nauk. Jak ich nazwiemy, Ellen? Zastanówmy się – Ellenobes, Ellenites, czy jak?”

„O, John, ty nędzniku!” wrzasnęła jego żona, widząc blaszane wiaderko na stole. „Masz moje wiaderko ostryg z Galveston, które kupiłam na kościelną kolację! To rzeczywiście mikroby!”