Tilki ile Üzümler
Aç bir tilki, ulaşamadığı şey için cazip bir açıklama bulur.
Bir bağın kenarında Tilki, duvarın üstünden sarkan mor bir üzüm salkımı buldu. Öğleden sonra sıcaktı ve yolun tozu diline yapışmıştı. Serin suyunun tadını neredeyse alabiliyordu.
Bacaklarını altına toplayıp sıçradı. Çenesi boş havayı ısırdı. Üzümler burnunun üstünde hafifçe sallandı.
Tilki geri çekildi. Yalnızca duvara fazla yakın başlamıştı, diye karar verdi. Kısa bir koşuyla yeniden sıçradı. Bu kez bir yaprağa dokundu ama meyveler hâlâ ulaşamayacağı yerdeydi.
Toprağın biraz yükseldiği soldan denedi. Bir kökün ayaklarına dayanak verdiği sağdan denedi. Bir keresinde o kadar yükseğe sıçradı ki, ağzında kuru bir dalla yere inene kadar başardığından emindi.
Kafese tünemiş bir serçe, dalı ağzından silkeleyişini izledi. Tilki seyirci sevmezdi, özellikle de gittikçe kötüye gidiyor görünen bir gösteride.
Bıyıklarını düzeltti ve yola döndü.
“O üzümler herhâlde ekşidir,” diye ilan etti. “Akıllı bir canlı onlara ilişmez.”
Serçe karşılık vermedi. Salkım hâlâ mordu; öğleden sonra hâlâ sıcaktı. Üzümlerde hiçbir şey değişmemişti.
Değişen yalnızca Tilki’nin hikâyesiydi. Onu bir öğünmüş gibi yanında götürdü, ama midesi tamamen boş kalmıştı.
Geleneksel bir öykünün özgün yeniden anlatımı.
Okur sohbeti
Sohbeti başlatın.
