Lis i winogrona

Na skraju winnicy lis znalazł kiść fioletowych winogron zwisającą nad murem. Popołudnie było gorące, a pył drogi lepił mu się do języka. Niemal czuł smak chłodnego soku.

Podwinął nogi i skoczył. Jego szczęki zamknęły się na pustym powietrzu. Winogrona zakołysały się łagodnie nad jego nosem.

Lis cofnął się. Po prostu zaczął zbyt blisko muru, uznał. Po krótkim rozbiegu skoczył ponownie. Tym razem musnął liść, ale owoce pozostały poza zasięgiem.

Spróbował z lewej, gdzie grunt nieco się wznosił. Spróbował z prawej, gdzie korzeń dawał oparcie łapom. Raz podskoczył tak wysoko, że był pewien sukcesu, dopóki nie wylądował z suchą gałązką między zębami.

Wróbel siedzący na kratownicy patrzył, jak wytrząsa gałązkę z pyska. Lis nie lubił publiczności, szczególnie podczas występu, który zdawał się coraz gorszy.

Wygładził wąsy i odwrócił się ku drodze.

„Te winogrona są pewnie kwaśne”, oznajmił. „Rozsądne stworzenie zostawiłoby je w spokoju”.

Wróbel nie odpowiedział. Kiść nadal była fioletowa; popołudnie wciąż gorące. W winogronach nic się nie zmieniło.

Zmieniła się tylko opowieść lisa. Zabrał ją ze sobą niczym posiłek, choć jego żołądek pozostał zupełnie pusty.