De vos en de druiven
Een hongerige vos vindt een verleidelijke verklaring voor wat hij niet kan bereiken.
Aan de rand van een wijngaard vond een vos een tros paarse druiven die over een muur hing. De middag was heet en het stof van de weg kleefde aan zijn tong. Hij kon het koele sap bijna proeven.
Hij trok zijn poten onder zich en sprong. Zijn kaken klapten dicht op niets. De druiven wiegden zachtjes boven zijn neus.
De vos deed een stap achteruit. Hij was alleen te dicht bij de muur begonnen, besloot hij. Met een korte aanloop sprong hij opnieuw. Ditmaal raakte hij een blad, maar de vruchten bleven buiten zijn bereik.
Hij probeerde het van links, waar de grond iets opliep. Hij probeerde het van rechts, waar zijn poten op een wortel houvast vonden. Eén keer sprong hij zo hoog dat hij zeker wist dat het gelukt was, tot hij landde met een droog takje tussen zijn tanden.
Een mus op het latwerk keek hoe hij het takje losschudde. De vos hield niet van publiek, zeker niet bij een vertoning die steeds slechter leek te worden.
Hij streek zijn snorharen glad en draaide zich naar de weg.
‘Die druiven zijn waarschijnlijk zuur’, verkondigde hij. ‘Een verstandig dier zou ze met rust laten.’
De mus antwoordde niet. De tros was nog steeds paars; de middag was nog steeds heet. Er was niets aan de druiven veranderd.
Alleen het verhaal van de vos was veranderd. Hij droeg het met zich mee alsof het een maaltijd was, al bleef zijn maag volkomen leeg.
Een oorspronkelijke navertelling van een traditioneel verhaal.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
