Köknar Ağacı

Genç bir köknar küçük olmaktan hoşlanmıyordu. Tavşanlar üzerinden atladığında uzun olmak istiyordu. Rüzgâr yaşlı ağaçların arasından geçerken onların derin sohbetine katılmayı arzuluyordu. Güneş ışığı ve kuş cıvıltısı hoştu hoş olmasına, ama mutlaka daha iyisi gelecekti.

Bir kış oduncular onu Noel ağacı olarak seçti. Sonunda, diye düşündü, hayat başlıyordu.

Sıcak bir odada insanlar dallarına süsler astı ve iğne yapraklarının arasına mumlar yerleştirdi. Çocuklar çevresinde dans etti. Sonra bir hikâye dinlediler. Ağaç yarının daha da güzel bir kutlama getireceğinden emin olarak her sözü hatırlamaya çalıştı.

Ama ertesi sabah süsler çıkarıldı. Ağaç karanlık bir tavan arasına taşındı.

Fareler onu orada ziyaret etti. Onları eğlendirmek için ışıklı odayı anlattı ve duyduğu hikâyeyi tekrarladı. Konuştukça o akşam, onu yaşadığı sırada göründüğünden daha güzel geliyordu. Sonra ormanı hatırladı: yumuşak toprağı, tavşanları, özgür rüzgârı. O günler de güzeldi.

İlkbaharda biri ağacı avluya sürükledi. Yeniden büyümeyi umdu ama dalları kuruydu. Çok geçmeden yakacak olarak parçalandı.

Yanarken ağaç ormanı, çocukları ve başka yerde olmayı dileyerek geçirdiği bütün günleri düşündü.

Genç dinleyiciler ateşin çıtırtısını duydu. Pencerenin dışında yeni bir bahar açılıyor, sıradan armağanlarını sessizce sunuyordu.