Choinka

Młoda jodełka nie lubiła być mała. Kiedy zające przez nią przeskakiwały, pragnęła być wysoka. Kiedy wiatr poruszał starszymi drzewami, chciała dołączyć do ich głębokiej rozmowy. Słońce i śpiew ptaków były dość przyjemne, ale przecież musiało nadchodzić coś lepszego.

Pewnej zimy drwale wybrali ją na choinkę. Wreszcie, pomyślała, życie się zaczyna.

W ciepłym pokoju ludzie zawiesili ozdoby na jej gałęziach i umieścili świeczki między igłami. Dzieci tańczyły wokół niej. Później słuchały opowieści. Drzewko próbowało zapamiętać każde słowo, pewne, że jutro przyniesie jeszcze piękniejszą uroczystość.

Ale następnego ranka zdjęto ozdoby. Drzewko zaniesiono na ciemny strych.

Odwiedzały je tam myszy. Żeby je zabawić, opisywało rozświetlony pokój i powtarzało usłyszaną historię. Gdy mówiło, wieczór wydawał się piękniejszy niż wtedy, gdy go przeżywało. Potem przypomniało sobie las: miękką ziemię, zające, swobodny wiatr. Tamte dni także były dobre.

Wiosną ktoś wyciągnął drzewko na podwórze. Miało nadzieję znów urosnąć, ale gałęzie były suche. Wkrótce porąbano je na opał.

Kiedy płonęło, myślało o lesie, dzieciach i wszystkich dniach spędzonych na pragnieniu, by być gdzie indziej.

Młodzi słuchacze słyszeli trzask ognia. Za oknem rozwijała się kolejna wiosna, cicho oferując swoje zwykłe dary.