De dennenboom

Een jonge dennenboom vond het vervelend klein te zijn. Als hazen over hem heen sprongen, wilde hij groot zijn. Als de wind door de oudere bomen trok, wilde hij meedoen met hun diepe gesprek. Zonlicht en vogelgezang waren best aangenaam, maar er zou toch zeker nog iets beters komen.

Op een winter kozen de houthakkers hem uit als kerstboom. Eindelijk, dacht hij, begon het leven.

In een warme kamer hingen mensen versieringen aan zijn takken en zetten kaarsen tussen de naalden. Kinderen dansten om hem heen. Later luisterden ze naar een verhaal. De boom probeerde elk woord te onthouden, overtuigd dat er morgen een nog mooier feest zou volgen.

Maar de volgende ochtend werden de versieringen weggehaald. De boom werd naar een donkere zolder gebracht.

Daar kwamen muizen bij hem op bezoek. Om hen te vermaken, beschreef hij de verlichte kamer en vertelde het verhaal na dat hij had gehoord. Terwijl hij sprak, leek de avond mooier dan toen hij hem beleefde. Toen herinnerde hij zich het bos: de zachte grond, de hazen, de vrije wind. Ook die dagen waren goed geweest.

In het voorjaar sleepte iemand de boom de tuin in. Hij hoopte weer te groeien, maar zijn takken waren droog. Al gauw werd hij tot brandhout gehakt.

Terwijl hij brandde, dacht de boom aan het bos en de kinderen en aan alle dagen die hij had doorgebracht met wensen dat hij ergens anders was.

De jonge luisteraars hoorden het vuur knetteren. Buiten het raam ontplooide zich weer een lente, die stilletjes haar gewone geschenken aanbood.