Onun Şüphesi

Prairie Caddesi'nde şirin küçük bir evde yaşıyorlardı ve yaklaşık bir yıldır evliydiler. Kadın genç ve duygusaldı, adam ise ayda elli dolar kazanan bir memurdu. Kadın beşiği sallıyor ve uyuyan pembe ve beyaz bir şeye bakıyordu, adam ise gazete okuyordu.

“Charlie,” dedi bir anda, “artık tasarruf etmen ve her ay gelecek için bir kenara para ayırman gerektiğini anlamalısın. Evimize katılacak, bize neşe ve zevk getirecek ve şöminemizin etrafında tatlı müzikler çalacak yeni eklentinin masraflarını karşılaman gerektiğini anlamalısın. Sana yüklenecek yükümlülükleri yerine getirmeye hazır olmalı ve kendimizden başka birini de düşünmemiz gerektiğini, ellerimiz tellere vurdukça ya uyum ya da uyumsuzluk oluşacağını ve notalar yükseldikçe, burada bize emanet edilen sorumluluğun hesabını vereceğimizi unutmamalısın. Sorumluluğun farkında mısın?”

Charlie "Evet" dedi ve sonra odunluğa gidip kendi kendine mırıldandı: "Acaba çocuktan mı bahsediyor, yoksa taksitle piyano almaktan mı?"