ความสงสัยของเขา

พวกเขาอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังเล็กน่ารักบนถนนแพรรี และแต่งงานกันได้ประมาณหนึ่งปีแล้ว เธอเป็นหญิงสาวที่อ่อนไหวและอ่อนไหว ส่วนเขาเป็นเสมียนได้เงินเดือนห้าสิบดอลลาร์ต่อเดือน เธอนั่งโยกเปลและมองดูอะไรบางอย่างสีชมพูและขาวที่กำลังหลับใหลอยู่ ขณะที่เขากำลังอ่านหนังสือพิมพ์

“ชาร์ลี” เธอกล่าวในขณะนั้น “ลูกต้องเริ่มตระหนักว่าลูกต้องประหยัดและเก็บออมไว้บ้างในแต่ละเดือนเพื่ออนาคต ลูกต้องตระหนักว่าสิ่งใหม่ที่จะเพิ่มเข้ามาในบ้านของเรา ซึ่งจะนำความสุขและความเพลิดเพลินมาให้เรา และสร้างเสียงดนตรีไพเราะรอบเตาผิงนั้น ต้องมีการเตรียมการไว้ ลูกต้องพร้อมที่จะรับผิดชอบภาระผูกพันที่จะตามมา และจำไว้ว่าเราต้องคำนึงถึงผู้อื่นนอกเหนือจากตัวเราเอง และเมื่อมือของเราดีดสายกีตาร์ ก็จะเกิดความกลมกลืนหรือความไม่ลงรอยกัน และเมื่อเสียงดนตรีดังขึ้นเรื่อยๆ เราจะต้องรับผิดชอบต่อความไว้วางใจที่เราได้รับในโลกนี้ ลูกเข้าใจความรับผิดชอบนั้นไหม?”

ชาร์ลีตอบว่า “ใช่” จากนั้นก็เดินออกไปที่โรงเก็บฟืนและพึมพำกับตัวเองว่า “ฉันสงสัยว่าเธอหมายถึงเด็กคนนั้น หรือหมายถึงการซื้อเปียโนแบบผ่อนชำระกันแน่”