Zijn twijfel

Ze woonden in een net huisje aan Prairie Avenue en waren ongeveer een jaar getrouwd. Zij was jong en sentimenteel en hij was een klerk met een salaris van vijftig dollar per maand. Ze zat de wieg te schommelen en keek naar een bosje roze en witte plantjes dat erin lag te slapen, terwijl hij de krant las.

'Charlie,' zei ze plotseling, 'je moet gaan beseffen dat je moet bezuinigen en elke maand iets opzij moet zetten voor de toekomst. Je moet je realiseren dat de nieuwe aanbouw aan ons huis, die ons vreugde en plezier zal brengen en voor heerlijke muziek bij de open haard zal zorgen, gefinancierd moet worden. Je moet bereid zijn om de verplichtingen na te komen die op je rusten, en onthoud dat er niet alleen aan onszelf gedacht moet worden, maar dat, naarmate onze handen de snaren raken, er harmonie of dissonantie zal ontstaan, en naarmate de tonen hoger en hoger klinken, we hier beneden verantwoording zullen moeten afleggen voor ons vertrouwen. Besef je die verantwoordelijkheid?'

Charlie zei "Ja", en ging toen naar het schuurtje en mompelde in zichzelf: "Ik vraag me af of ze het over het kind had, of over de mogelijkheid om een ​​piano op afbetaling te kopen."