Kiriş

Bir zamanlar, büyük bir kalabalığın ortasında mucizeler sergileyen bir büyücü vardı. Bir horoz getirtmişti; horoz ağır bir kirişi sanki tüy kadar hafifmiş gibi kaldırıyordu. Ama orada, dört yapraklı yonca bulan ve böylece o kadar bilgeleşmiş ki hiçbir aldatmacanın ona karşı işe yaramayacağı bir kız vardı ve kirişin sadece bir saman çöpü olduğunu gördü. Hemen bağırdı: "Ey insanlar, horozun taşıdığı şeyin saman çöpü olduğunu, kiriş olmadığını görmüyor musunuz?" Büyü anında bozuldu ve insanlar gerçeği gördüler ve büyücüyü utanç ve rezalet içinde kovdular.

Ancak o, içten içe öfkeyle dolu olarak, "Yakında intikamımı alacağım" dedi.

Bir süre sonra kızın düğün günü geldi, süslenip püslendi ve büyük bir alay eşliğinde tarlalardan geçerek kilisenin bulunduğu yere gitti. Birdenbire çok kabarmış bir dereye rastladı; ne köprü ne de karşıya geçmek için tahta bir geçit vardı. Gelin çevik bir şekilde elbiselerini topladı ve sudan geçmek istedi. Tam suyun içinde dururken, bir adam, büyücü, alaycı bir şekilde hemen yanında bağırdı: "Aha! Gözlerin nerede ki onu su sanıyorsun?" O zaman gözleri açıldı ve elbiseleri yukarı kalkmış halde, mavi keten çiçekleriyle maviye boyanmış bir tarlanın ortasında durduğunu gördü. Bütün insanlar da aynı şeyi gördü ve onu alay ve kahkahalarla kovdular.