ลำแสง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพ่อมดคนหนึ่งกำลังแสดงปาฏิหาริย์อยู่ท่ามกลางฝูงชนมากมาย เขาได้นำไก่ตัวหนึ่งมา ซึ่งไก่ตัวนั้นได้ยกคานไม้หนักๆ ขึ้นมาและแบกมันไปราวกับว่ามันเบาเหมือนขนนก แต่มีหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ตรงนั้น เธอเพิ่งพบใบโคลเวอร์สี่แฉกเล็กๆ และด้วยเหตุนี้เธอจึงฉลาดหลักแหลมจนไม่สามารถจับได้ว่ามีการหลอกลวงใดๆ เธอจึงเห็นว่าคานไม้ที่ไก่แบกนั้นไม่ใช่คานไม้ แต่เป็นเพียงฟาง เธอจึงร้องว่า “พวกท่านทั้งหลาย ไม่เห็นหรือว่าสิ่งที่ไก่แบกอยู่นั้นเป็นเพียงฟาง ไม่ใช่คานไม้?” ทันใดนั้นเวทมนตร์ก็หายไป และผู้คนก็เห็นความจริง จึงขับไล่พ่อมดออกไปด้วยความอับอายขายหน้า

อย่างไรก็ตาม ด้วยความโกรธแค้นในใจ เขาจึงกล่าวว่า “ข้าจะแก้แค้นในไม่ช้า”

หลังจากนั้นไม่นาน วันแต่งงานของหญิงสาวก็มาถึง เธอแต่งตัวสวยงามและเดินขบวนใหญ่ข้ามทุ่งนาไปยังสถานที่ตั้งโบสถ์ ทันใดนั้นเธอก็มาถึงลำธารที่มีน้ำท่วมสูงมาก ไม่มีสะพานหรือแผ่นไม้ให้ข้าม เจ้าสาวจึงรีบยกเสื้อผ้าขึ้นและพยายามจะลุยน้ำ ขณะที่เธอยืนอยู่ในน้ำนั้น ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นพ่อมดก็ตะโกนเยาะเย้ยอยู่ใกล้ๆ เธอว่า “อ้า! ตาของเจ้าอยู่ที่ไหนถึงคิดว่านั่นเป็นน้ำ?” ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เปิดออก และเธอก็เห็นว่าเธอกำลังยืนอยู่โดยที่เสื้อผ้าถูกยกขึ้นกลางทุ่งนาที่เต็มไปด้วยดอกแฟลกซ์สีน้ำเงิน แล้วผู้คนทั้งหมดก็เห็นเช่นกันและไล่เธอไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ย