Belka

Był sobie raz czarodziej, który stał pośród wielkiego tłumu ludzi dokonując swoich cudów. Kazał przyprowadzić koguta, który uniósł ciężką belkę i niósł ją, jakby była lekka jak piórko. Ale była tam dziewczyna, która właśnie znalazła kawałek czterolistnej koniczyny i w ten sposób stała się tak mądra, że ​​żadne oszustwo nie mogło się przed nią ostać, i zobaczyła, że ​​belka była niczym innym jak słomką. Więc zawołała: „Ludzie, czy nie widzicie, że to słomka, którą niesie kogut, a nie belka?” Natychmiast czar zniknął, a ludzie zobaczyli, co to było, i wypędzili czarodzieja ze wstydem i hańbą.

On jednak, pełen wewnętrznego gniewu, rzekł: „Wkrótce się pomszczę”.

Po pewnym czasie nadszedł dzień ślubu dziewczyny, ubrała się i poszła w wielkim orszaku przez pola do miejsca, gdzie stał kościół. Nagle dotarła do strumienia, który był bardzo wezbrany i nie było mostu ani deski, by go przeprawić. Wtedy panna młoda zwinnie podniosła ubranie i chciała przez nie przejść. I właśnie gdy tak stała w wodzie, mężczyzna, a był to czarodziej, krzyknął szyderczo tuż obok niej: „Aha! Gdzie są twoje oczy, że bierzesz to za wodę?” Wtedy otworzyły się jej oczy i zobaczyła, że ​​stoi z uniesionymi ubraniami pośrodku pola, które było niebieskie od kwiatów niebieskiego lnu. Wtedy wszyscy ludzie to zobaczyli i odpędzili ją z drwinami i śmiechem.