De straal

Er was eens een tovenaar die te midden van een grote menigte zijn wonderen verrichtte. Hij liet een haan brengen, die een zware balk optilde en droeg alsof het een veertje was. Maar er was een meisje aanwezig dat net een klavertje vier had gevonden en daardoor zo wijs was geworden dat geen bedrog haar kon doorzien. Ze zag dat de balk niets anders was dan een strohalm. Dus riep ze: "Mensen, zien jullie dan niet dat de haan een strohalm draagt ​​en geen balk?" Onmiddellijk verdween de betovering, de mensen zagen wat het was en joegen de tovenaar vol schaamte en schande weg.

Hij echter, vol innerlijke woede, zei: "Ik zal spoedig wraak nemen."

Na enige tijd brak de trouwdag van het meisje aan. Ze was prachtig versierd en liep in een grote processie over de velden naar de kerk. Plotseling kwam ze bij een beek die flink was opgezwollen. Er was geen brug en geen plank om eroverheen te komen. De bruid trok behendig haar kleren op en wilde erdoorheen waden. En net toen ze zo in het water stond, riep een man, de tovenaar, spottend vlak naast haar: "Ha! Waar zijn je ogen dat je dat voor water aanziet?" Toen gingen haar ogen open en zag ze dat ze met haar opgetilde kleren midden in een veld stond dat blauw was van de bloemen van de blauwe vlasplant. Toen zagen alle mensen het ook en joegen haar weg, spottend en lachend.