เต่ากับกระต่าย

กระต่ายไม่เคยเดินผ่านเต่าโดยไม่พูดถึงเท้าของเขา เช้าวันหนึ่ง เต่าหยุดข้างประตูทุ่งแล้วท้าวิ่งแข่ง จิ้งจอกขีดเส้นชัยข้างต้นโอ๊กเก่า สัตว์ทุกตัวในทุ่งมาดู

เมื่อได้สัญญาณ กระต่ายพุ่งตามทาง ถึงโค้งแรกเต่าก็เป็นรูปร่างมืดเล็ก ๆ ข้างหลังแล้ว ชนะง่ายอย่างนี้ไม่สนุก กระต่ายคิด เขาจะรอให้คู่แข่งมาใกล้แล้ววิ่งเฮือกสุดท้ายอย่างสง่า

มีร่มเงาใต้ต้นฮอว์ธอร์น กระต่ายเหยียดตัว ตั้งใจเพียงพักขา ลมอุ่นขยับใบไม้ ไม่นานหูเขาก็ตก ตาปิด

เต่าเดินต่อ เขาไม่หยุดเถียงกับนกลาร์กที่บอกว่าการแข่งหมดหวัง ไม่เลี้ยวหาหญ้าโคลเวอร์หวาน เมื่อผ่านกระต่ายหลับ เขาไม่กล่าวสุนทรพจน์ เพียงวางเท้าข้างหนึ่งต่ออีกข้าง

บ่ายแก่ เสียงโห่ปลุกกระต่าย เขาผุดลุกแล้วกระโจนหาต้นโอ๊ก เท้าของเขาเร็วอย่างยอดเยี่ยม การนอนของเขาก็ยาวนานอย่างยอดเยี่ยม

เต่าข้ามเส้นขณะที่กระต่ายยังห่างอีกหลายกระโดด

จิ้งจอกถามว่าทำได้อย่างไร เต่ามองกลับไปตามทางธรรมดา

“ฉันเดินต่อเรื่อย ๆ” เขาตอบ

กระต่ายไม่พูดสักคำ เป็นครั้งหนึ่งที่เขามาสายเกินจะเสริมเรื่องด้วยคำโอ้อวด