De haas en de schildpad
Een geduldige loper ontdekt dat een wedstrijd wordt beslist bij de finish, niet door het opscheppen aan de start.
De haas kon nooit langs de schildpad komen zonder een opmerking over zijn voeten te maken. Op een ochtend bleef de schildpad bij het hek van de weide staan en stelde een wedstrijd voor. De vos trok een finishlijn naast de oude eik. Alle dieren in het veld kwamen kijken.
Bij het sein vloog de haas het pad af. Bij de eerste bocht was de schildpad nog maar een kleine donkere gestalte achter hem. Zo’n gemakkelijke overwinning bood geen plezier, dacht de haas. Hij zou wachten tot zijn tegenstander dichterbij kwam en dan een schitterende eindsprint trekken.
Onder een meidoorn lag een plek schaduw. De haas strekte zich uit, alleen van plan zijn poten even rust te geven. Warme lucht liet de bladeren bewegen. Al gauw zakten zijn oren en vielen zijn ogen dicht.
De schildpad bleef lopen. Hij stopte niet om te discussiëren met de leeuweriken, die zeiden dat de wedstrijd hopeloos was. Hij sloeg niet af voor de zoete klaver. Toen hij de slapende haas passeerde, hield hij daar geen toespraak over. Hij zette eenvoudig de ene voet voor de andere.
Laat in de middag werd de haas wakker van gejuich. Hij sprong op en rende met grote sprongen naar de eik. Zijn voeten waren wonderbaarlijk snel; zijn slaap was wonderbaarlijk lang geweest.
De schildpad ging over de streep toen de haas er nog een paar sprongen vandaan was.
De vos vroeg hoe hij het had klaargespeeld. De schildpad keek achterom naar het gewone pad.
‘Ik ben doorgegaan’, zei hij.
De haas zei niets. Voor één keer was hij te laat gekomen om het verhaal met opschepperij mooier te maken.
Een oorspronkelijke navertelling van een traditioneel verhaal.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
