Żółw i zając

Zając nigdy nie mógł minąć żółwia bez uwagi o jego nogach. Pewnego ranka żółw zatrzymał się przy bramie na łąkę i zaproponował wyścig. Lis wyznaczył metę przy starym dębie. Każde stworzenie na polu przyszło popatrzeć.

Na sygnał zając pomknął ścieżką. Przy pierwszym zakręcie żółw był już tylko małym ciemnym kształtem za nim. W tak łatwym zwycięstwie nie ma przyjemności, pomyślał zając. Poczeka, aż przeciwnik się zbliży, a potem wykona wspaniały końcowy zryw.

Pod głogiem leżała plama cienia. Zając wyciągnął się, zamierzając jedynie dać odpocząć nogom. Ciepłe powietrze poruszało liśćmi. Wkrótce opadły mu uszy, a oczy się zamknęły.

Żółw szedł dalej. Nie zatrzymywał się, by spierać się ze skowronkami, które mówiły mu, że wyścig jest beznadziejny. Nie zbaczał ku słodkiej koniczynie. Mijając śpiącego zająca, nie wygłaszał o tym przemowy. Po prostu stawiał jedną nogę przed drugą.

Późnym popołudniem zająca obudziły wiwaty. Zerwał się i pognał ku dębowi. Jego nogi były cudownie szybkie; sen okazał się cudownie długi.

Żółw przekroczył linię, gdy zając był jeszcze o kilka susów od niej.

Lis zapytał, jak mu się udało. Żółw spojrzał wstecz na zwyczajną ścieżkę.

„Szedłem dalej”, powiedział.

Zając nic nie odparł. Tym razem przybył zbyt późno, by ulepszyć opowieść przechwałką.