Zima w drukarni

Piec w drukarni zgasł przed świtem i Ada składała czcionki w płaszczu. Zima 1884 roku zamroziła kanał, opóźniła pocztę i ograniczyła miejską gazetę do czterech stron narzekań na pogodę.

Pan Bell, właściciel, powiedział, że następny numer może być ostatni. Węgiel kosztował. Farba drukarska kosztowała. Czytelnicy najwyraźniej oczekiwali, że papier będzie za darmo.

Ada układała przemówienie burmistrza, raport o cenach zboża i reklamę butów określanych jako odpowiednie na wszystkie znane warunki. Na dnie kaszty leżało odręczne ogłoszenie kobiety nazwiskiem Eliza March, oferującej lekcje rachunków.

„To proszę zostawić”, powiedział pan Bell. „Nie zapłaciła”.

„Mówi, że zapłaci, gdy ktoś się zapisze”.

„Każdy tak mówi”.

Ada spotkała Elizę na poczcie, gdy liczyła monety, zanim wybrała, który z dwóch listów wysłać. Jej rękawiczki były cerowane jaskrawą nicią. Ogłoszenie zapisano pewną ręką na odwrocie rachunku za mąkę.

W południe posłaniec przyniósł poprawkę burmistrza. Jego przemówienie musiało zawierać dodatkowy akapit z podziękowaniem komitetowi, który sfinansował nową salę zebrań komitetu.

Nie było miejsca.

Ada usunęła trzy linijki opisujące pogodę, którą czytelnicy mogli obejrzeć sami. Wykreśliła powtórzony fragment przemówienia burmistrza. Potem złożyła ogłoszenie Elizy w małym kwadracie, który pozostał.

Pan Bell zauważył to już po wydrukowaniu arkuszy. Nie krzyczał. To było gorsze. Położył nieopłacone ogłoszenie obok wypłaty Ady i zapytał, z czego pokryć stratę.

„Ja zapłacę”, powiedziała.

Dwa dni później Eliza weszła do drukarni z sześcioma monetami. Miała troje uczniów: kolejowego bagażowego starającego się o awans, córkę sklepikarza i starszego mężczyznę, który od zawsze chciał zrozumieć odsetki naliczane od jego długów.

Podziękowała Adzie i zamówiła następne ogłoszenie.

Bagażowy wrócił w kolejnym tygodniu. Czy gazeta mogłaby wyjaśnić nowy rozkład pociągów? Ludzie czytali niewłaściwe kolumny i tracili poranne połączenie. Ada przekonała pana Bella, by pozwolił Elizie napisać poradnik. Zajął pół strony i sprzedał dwadzieścia dodatkowych egzemplarzy.

Potem córka sklepikarza poprosiła o wyjaśnienie wag i miar. Starszy mężczyzna chciał jasnego opisu procentu składanego. Napływały listy od ludzi, którzy nigdy dotąd nie pisali do gazety. Ich pytania były konkretne, praktyczne i niekiedy dostatecznie krępujące, by podpisywać je tylko inicjałami.

Pan Bell zaczął płacić Elizie za cotygodniową rubrykę. Ada nauczyła się zostawiać na nią miejsce, zanim złożyła przemówienia burmistrza.

W marcu kanał odmarzł. Węgiel potaniał, poczta wróciła, a gazeta zyskała dwie strony. Właściciel ogłosił, że jej przetrwanie dowodzi wartości przedsiębiorczości.

Ada nic nie powiedziała. Składała następną rubrykę, wyjaśniającą, jak obliczyć uczciwe wynagrodzenie. Eliza zapisała ją swoim pewnym pismem, tym razem na czystym papierze.