Ateńczycy i Tebańczycy

Ateńczyk i Tebańczyk szli razem drogą i spędzali czas na rozmowie, jak to zwykle bywa z podróżnikami. Po omówieniu rozmaitych tematów zaczęli rozmawiać o bohaterach, temat, który z reguły jest bardziej płodny niż budujący. Każdy z nich hojnie wychwalał bohaterów swojego miasta, aż w końcu Tebańczyk stwierdził, że Herkules był największym herosem, jaki kiedykolwiek żył na ziemi, a teraz zajmuje czołowe miejsce wśród bogów; Ateńczyk natomiast upierał się, że Tezeusz jest o wiele lepszy, gdyż jego fortuna była pod każdym względem nadzwyczajnie błogosławiona, podczas gdy Herkules był niegdyś zmuszony do pełnienia funkcji służącego. I osiągnął swój cel, gdyż był bardzo elokwentny, jak wszyscy Ateńczycy; tak że Tebańczyk, który nie dorównywał mu w mowie, zawołał w końcu z pewną odrazą: „Dobrze, niech tak będzie; mam tylko nadzieję, że gdy nasi bohaterowie będą na nas źli, Ateny ucierpią z powodu gniewu Herkulesa, a Teby tylko z powodu gniewu Tezeusza”.